ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပန္းခ်ီပန္းပုညေက်ာင္း အပိုင္း(၃)

ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ ပန္းခ်ီညေက်ာင္းက အမွတ္ရစရာေတြမ်ားလွပါတယ္....။
ဆရာကန္ေတာ့ပြဲမွာ ပန္းခ်ီကားမဲေပါက္ဘူးတယ္.... အဲ့ဒီပန္းခ်ီကားကိုကူးေရးခ်င္လို႔ ခဏဌားပါဆိုၿပီး...
အခုထိျပန္မေတြ႕ေတာ့ မေပးေတာ့တဲ့သူနဲ႔လည္း ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္....။

ညေက်ာင္းပထမႏွစ္ၿပီးလို႔ ဒုတိယႏွစ္မတက္ခင္ ေႏြရာသီမွာ အေဖက သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့
ပန္းခ်ီဦးေက်ာ္ေသာင္းထံအပ္ေပးပါတယ္.....။ ဦးေက်ာ္ေသာင္းဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးႀကီးလွတဲ့
ေက်းဇူးရွင္တစ္ဦးပါပဲ....။ အႏုပညာအေၾကာင္းတစ္လံုးတစ္ပါဒမွ်မသိတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
အျမင္အၾကားမ်ားေစခဲ့ပါတယ္.....။ ေနာက္ပိုင္း ဦးေက်ာ္ေသာင္းလမ္းညႊန္မႈနဲ႔
ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္ကိုတက္ျဖစ္ခဲ့တာကလည္း..... ဘ၀ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ ေနာက္ထပ္အခ်ိဳးအေကြ႔တစ္ခုပါပဲ.....။

ပန္းခ်ီညေက်ာင္း ေက်ာင္းသားဘ၀ျပန္စရရင္.... ဒုတိယႏွစ္မွာ ဆရာဦး၀င္းတင့္အတန္းတက္ရတယ္...။
ျမန္မာရိုးရာကိုေတာ့ ဆရာေက်ာ္ကပဲ ဆက္သင္ေပးတယ္......။ ေန႔ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေလ့က်င့္လက္ရာေတြၾကည့္ရတာ....
တကယ္ကို အားက်စရာေကာင္းပါတယ္..... ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြက အျပင္အလုပ္ေတြလက္ခံလုပ္ေနၾကၿပီ....။
အထူးသျဖင့္ေတာ့ ရုပ္ျပေရးတာပါ...။ သြက္သြက္လက္လက္န႔ဲ ေအာက္လိုင္းေတြေရး.... ဘက္ေတြျဖည့္နဲ႔
အေတာ္ေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္.....။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းက အျပင္အလုပ္ေတြ အေတာ္ရပံုရတယ္...
ဆရာ၀င္းရဲ႕ညေက်ာင္းအခ်ိန္က သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဆရာေတြ နယ္သြားၿပီးအလုပ္လုပ္ဖို႔ေပၚလာတာနဲ႔ .......
ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကိုလည္း ဆရာေက်ာ္နဲ႔ဘဲ ထပ္ဆက္ရျပန္ပါတယ္......။

မွတ္မွတ္ရရ...မာရီေရေဆးတစ္ဘူး... ၂၅၀က်ပ္ေပးရပါတယ္.... ေဆးစပ္ခြက္ကလည္း ၂၅၀ပါပဲ....
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒုတိယႏွစ္မွာ ညေက်ာင္းလခ ၅၀ကေန...၃၀၀က်ပ္တိုးေကာက္ပါတယ္.....
အေတာ္ကိုမ်ားတယ္လိုု႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္......ညေက်ာင္းသားေတြ အခက္အခဲျဖစ္ေတာ့....
ဆရာေတြတိုင္ပင္ၿပီး.... ပိုက္ဆံမရလည္းေန အလကားသင္ေပးမယ္တို႔.......
ဒါမွမဟုတ္.... ၅၀က်ပ္ပဲျပန္ေျပာင္းဖို႔စာတင္မယ္တို႔.... ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္......
ဒါေပမယ့္.... ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကဆရာေတြေကာ.. ညေက်ာင္းသားအားလံုးကို ရံုးခန္းေခၚေတြ႕ၿပီး....
သက္မွတ္ၿပီးသားျဖစ္လို႔ေျပာင္းလဲလို႔မရေၾကာင္း...
အစရွိသည္ျဖင့္ေျပာခဲ့တဲ့အတြက္... ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပဲ... ဆက္တက္ခ်င္ရင္
တစ္လ ၃၀၀က်ပ္သြင္းဖို႔ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္....။
မ်ားတယ္လို႔ဆုိႏိုင္ပါတယ္..၀န္ထမ္းလခက ၁၀၀၀ေတာင္မရွိေသးတဲ့ ၁၉၉၆ခုႏွစ္က ဆိုေတာ့ေလ.....။။

ဒါနဲ႔ပဲ... ေရေတြေမွ်ာလိုက္....မရလုိက္နဲ႔... ဒုတိယႏွစ္ညေက်ာင္းသားဘ၀ျဖတ္ေက်ာ္ျဖစ္ပါတယ္....။
မွတ္မွတ္ရရ... ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ အေရာင္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ဆရာေက်ာ္က အဲ့ဒီအတိုင္းေတြ႕လို႔
ေရးတာလားေမးပါတယ္..... အေရာင္မကိုင္ဘူးတဲ့ကၽြန္ေတာ္.... ကာလာဘလိုင္းျဖစ္တယ္လို႔ထင္ရေအာင္
ျမင္တာတျခား.. ေရးတာတျခားျဖစ္ေနလို႔ပါ......။

ညေက်ာင္းဒုတိယႏွစ္၀က္မွာ ကၽြန္ေတာ္ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္စတက္ေနပါၿပီ....။
ဒါေပမယ့္.... ညေက်ာင္းကေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားတက္ျဖစ္ပါတယ္..။
ဒဂံုေတာင္က ျပန္ရေတာ့ ေက်ာင္းတက္မမွန္တာ့ပါဘူး....။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ... ဦးေက်ာ္ေသာင္းအိမ္မွာ ပန္းခ်ီနဲ႔ပတ္သက္တာေတြ ၀ိုင္းလုပ္ေပးရတယ္...။
ကိုသန္းဦး(သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ီးကန္းလို႔ေခၚတယ္နဲ႔တူတယ္)က ေဘာင္သြင္းတာေတြ...
လုပ္ေတာ့ သူ႔ကိုကူညီေပးခဲ့ရတယ္....။ ပိတ္ညွပ္ ပိတ္ကပ္ ေကာ္ပတ္စား ေဆးသုတ္အလုပ္ေတြနဲ႔
ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ဖို႔ ဘ၀စခဲ့ရတာ လြမ္းစရာပါပဲ....။

ညေက်ာင္းသာဘ၀ကို အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရရင္... ကၽြန္ေတာ္ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ဖို႔....
ဖန္တီးခဲ့တဲ့အဓိကအရာလို႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္...။
ပန္းခ်ီကို ညေက်ာင္းမွာမသင္ျဖစ္ခဲ့ရင္.. အခုကၽြန္ေတာ္ကလည္း... ဒီေနရာမွာရွိေနမွာမဟုတ္ပါဘူး..။
ပညာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတြ..အပါအ၀င္ ျမင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ ဆရာအသီးသီးရဲ႕ေက်းဇူးက တကယ္ကို....
ႀကီးမားလွပါတယ္..... ။

(ပန္းခ်ီအလုပ္သင္ဘ၀ကို ဆက္ေရးပါမည္..။)

Posted by: ေအာင္စည္သူလႈိင္

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပန္းခ်ီပန္းပုညေက်ာင္း အပိုင္း(၂)

ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ အရာဟာဘာလဲလို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္ဟာ ပန္းခ်ီပန္းပုေက်ာင္းစေရာက္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ပန္းခ်ီေရးျဖစ္တယ္ဆိုတာ အျခားအေၾကာင္းအရာေတြထက္ အဓိကက်တာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္နဲ႔ကို ႀကိဳက္လို႔ပါ။ကံၾကမၼာက အ့ံၾသဖို႔ေတာ့ အေကာင္းသား။ ေက်ာင္းကိုဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္လာေအာင္ကို တြန္းပို႔ခဲ့တယ္လို႔ထင္ရတယ္။

ပထမႏွစ္သင္ခန္းစာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေသြးႏုရင့္အေၾကာင္း၊ နီးေ၀းျမင္စနစ္အေၾကာင္းေတြကိုေရာက္လာခ်ိန္မွာ လူလည္း ပံုမွန္ထက္ပုိၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီကိုေရးျဖစ္ေနဘီ။ ညေက်ာင္းက ၆နာရီခြဲဆိုၿပီးေပမယ့္ ပံုေရးေကာင္းရင္ေကာင္းသလို ၈နာရီေလာက္အထိ ေရးျဖစ္တယ္။ ညေက်ာင္းတက္တုန္းကသူေတြထဲမွာ ေန႔ေက်ာင္းတက္ျဖစ္တာ ကိုေထြးခိုင္လို႔ထင္တယ္။ သူလည္း ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ အေ၀းသင္ဒုတိယႏွစ္လား၊ ေက်ာင္းပီးသြားပီးလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ျဖစ္တဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္။ နာမည္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေရခဲဆိုင္ကေန ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္းအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ျပန္တာ၊ ဖိုးစိန္လမ္းထိပ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔  ျပန္ရင္းစကားေျပာျဖစ္တာေတြ မွတ္မိေသးတယ္။

ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ လူကအေတာ္မ်ားပါတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာလာခ်ိန္မွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပံုမွန္ေက်ာင္းတက္သူေတြနည္းလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ညေက်ာင္းဆိုတာ အလုပ္တဖက္နဲ႔၊ ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ လာတက္သူေတြက အမ်ားသားဆိုေတာ့ အေျခအေနက ဒီလိုဘဲျဖစ္မွာပါဘဲ။ ပထမႏွစ္အခန္းက ေက်ာင္းကို၀င္၀င္ျခင္း ညာဘက္မွာပါ။ အတြင္းကေရာ အျပင္ဘက္ကပါ ၀င္လို႔ရတယ္။ ေန႔ေက်ာင္းပထမႏွစ္မွာ ဆရာေက်ာ္သူရိန္နဲ႔ ဆရာဦးေအာင္ဘတို႔ ႏွစ္ေယာက္သင္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဘလည္း ညဘက္ေတြပံုေရးျဖစ္ရင္ အဆင္ေျပသလို ရွင္းျပ သင္ျပေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာေလ့က်င့္လိုက္ အိ္မ္မွာေလ့က်င့္လိုက္နဲ႔ ပန္းခ်ီပညာသင္ဘ၀မွာ ပန္းခ်ီအေရးဆံုးအခ်ိန္ဟာ ပန္းခ်ီပန္းပုညေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဘဲဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။

ညေက်ာင္းဒုတိယႏွစ္ကို ဆရာဦး၀င္းတင့္၊ တတိယႏွစ္ကို ဦးသိန္းစိုးတုိ႔သင္ၾကပါတယ္။ အေပၚထပ္က ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဦးစိုးတင့္ရဲ႕ အသံေတြကလည္း မၾကာခဏၾကားရတယ္။ ေအာင္ေငြေရ...လို႔ ေအာ္ရင္ ညေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ပံုလာေရးတတ္တဲ့ ေန႔ေက်ာင္းသားေအာင္ေငြက လာပါဘီလို႔ ေအာ္ရင္း ေျပးတက္သြားတာေတြလည္းမွတ္မိေသးတယ္။ ညဘက္မီးတထိန္ထိန္နဲ႔ေရးခဲ့ရတဲ့ စြဲမက္ဖြယ္အရသာက ပန္းခ်ီအလုပ္ကိုဘဲလုပ္တတ္တဲ့ လူျဖစ္ေအာင္တြန္းပို႔ခဲ့တယ္လို႔ထင္တယ္။ အိမ္မွာဆိုလည္း ည၁နာရီ၊ ၂နာရီအထိ လူရွင္းတဲ့အိမ္အျပင္မွာထိုင္ရင္းေလ့က်င့္ျဖစ္တာ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့အထိဘဲ။

ပထမႏွစ္အခန္းထဲ၀င္လိုက္ရင္ အမည္းေရာင္ေက်ာက္သင္ပုန္းရွိတယ္ ပန္းခ်ီထိုင္ေရးတဲ့ခံုေတြခ်ထားတယ္။ အခန္ပံုစံက ေထာင့္မွန္ပံုရွိတယ္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းေရွ႕ကခံုမွာ ေရးရမယ့္ အိုးခြက္ပုလင္းေတြ တင္ထားတယ္။ အခန္းဘယ္ဘက္အျခမ္းမွာ ဆရာေတြထိုင္တဲ့ စားပြဲေတြရွိတယ္။ အဲဒီစားပြဲမွာ ဆရာဘ ပံုေရးေနတာေတြ မွတ္မိေသးတယ္။ ၾကည္ေပါက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ဘယ္လိုေရးရတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႕ေရးျပရင္းရွင္းျပခဲ့ဖူးတယ္။ ၾကည္ေပါက္တဲ့ပစၥည္းမွာလည္း ထုထည္ရွိပံု အေရွ႕အေနာက္ေဖာက္ျမင္ရေပမယ့္ အလႊာအထပ္ထပ္ရွိပံုေတြ ရွင္းျပလို႔နားလည္ခဲ့ရဖူးတယ္။


ညဘက္ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ေရးရင္းရတဲ့အက်ိဳးက အရာ၀တၴဳေတြကို ထုထည္အားေကာင္းေကာင္း အလင္းအေမွာင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျမင္ေတြ႔ ေရးဆြဲရတာဘဲ။ အလင္းအျခမ္း အေမွာင္အျခမ္းကြဲကြဲျပားျပား ျမင္ရတယ္။ အလင္းရဲ႕ဂုဏ္ အေမွာင္ရဲ႕ဂုဏ္ကို အမ်ားႀကီးနားလည္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ပန္းခ်ီဆိုတာ အလင္းေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျမင္ျခင္းဆိုင္ရာအႏုပညာမဟုတ္လား။ အလင္းတန္ဖိုးအလိုက္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အေရာင္ေတြ၊ အေရာင္ေတြကေန ခံစားမႈေတြ။ အလင္းေၾကာင့္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ပံုသ႑ာန္ေတြ၊ ပ်က္ယြင္းမႈ ျဖစ္တည္မႈေတြ။ ဒါေတြကို ခံစားနားလည္ဖို႔ အေျခခံကို ညေက်ာင္းက ေက်းဇူးျပဳခဲ့တယ္။

ပန္းခ်ီပညာဆိုတာ စေပၚခဲ့တဲ့ ဟိုးနံရံပန္းခ်ီကေနၿပီး အခုေခတ္အခ်ိန္အထိ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ခြဲျခားလို႔ရခဲ့တယ္။ ေရွးလူေတြ လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အေမြအႏွစ္ေတြထဲက ရွားရွားပါးပါးက်န္ရွိေနတဲ့ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ အတတ္ပညာတစ္မ်ိဳးပါဘဲ။ ဘယ္လိုဟန္မ်ိဳးနဲ႔ဘဲေရးေရး ပန္းခ်ီကားဟာ ပန္းခ်ီကားပါပဲ။ အရမ္းကိုရိုးရွင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ျမတ္ႏိုးစရာပါဘဲ။

Posted by: ေအာင္စည္သူလႈိင္

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပန္းခ်ီပန္းပုညေက်ာင္း၊ အပိုင္း(၁)

ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၉၅မွာ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြက ခ်က္ခ်င္းမတက္ရေသးဘူး။ ေစာင့္ရမွာဆိုေတာ့ အားေနတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အစ္ကို၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ပန္းခ်ီေက်ာင္း တက္မလားဆိုပီး လာေျပာတယ္။ ပန္းခ်ီနဲ႔ထိေတြ႔ဘူးတာ၊ အမွတ္တရျဖစ္တာေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ဒါက ဘ၀တစ္ခုလံုးအတြက္လို႔ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တစ္ခါမွကို မေတြးမိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအတိုင္းဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး တက္မယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းအပ္ျဖစ္တက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။


 ေက်ာင္းလခက မွတ္မွတ္ရရတစ္လ၅၀က်ပ္။ ၄နာရီခြဲေလာက္ကေန ၆နာရီခြဲအထိ ဆိုေပမယ့္ျပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ျပန္လို႔ရတာပါဘဲ။ တစ္ပတ္ကို ၃ရက္တက္ရတယ္။ တနလၤာ၊ ဗုဒၶဟူး၊ ေသာၾကာေန႔ေတြမွာေပါ့။ အသက္ေရာ ပညာအရည္အခ်င္းေရာ ကန္႔သတ္မထားလို႔ အရြယ္စံု လူစံုေတြ႔ရတာဘဲ။ ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ နည္းနည္းေနာက္က်ေနပီလို႔ထင္တာဘဲ။ ၾသဂုတ္လလို႔ထင္တယ္။ ဇြန္လကတည္းက ေက်ာင္းဖြင့္ထားလို႔ ၂လေက်ာ္ေလာက္ေနာက္က်ေနဘီ။
 မ်ဥ္ေၾကာင္းေတြစျခစ္ရတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး အေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ပစၥည္းေတြကို တိုင္းပီးေရးရေတာ့တာပါဘဲ။ သင္တာက ဆရာေက်ာ္သူရိန္ပါ။ ပန္းခ်ီကိုစနစ္တက်နဲ႔ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုးဆရာပါဘဲ။



ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ပန္းခ်ီဆိုတာ ရုပ္ျပစာအုပ္ေလာက္ဘဲသိတယ္။ လမ္းေဘးမွာေတြ႔ေတြ႔ေနတဲ့ ဓါးျခစ္ပန္းခ်ီေလာက္ကို ပန္းခ်ီလို႔ထင္ခဲ့တဲ့သူပါ။ တက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကလည္း ရုပ္ျပေတြကို ကူးေရးခ်င္တာဘဲ။ ၿမိတ္၀င္းထိန္တို႔၊ စိုင္းလားရႈိးတို႔၊ ေက်ာ္ေအာင္ေမာ္တို႔လို ရုပ္ျပစာအုပ္ထဲက အရုပ္လွလွေလးေတြ ေရးတတ္ခ်င္တာပါ။ ပန္းခ်ီကားဆိုတာ ၾကားဖူးရုံရွိတာ လံုးလံုးကိုမေတြ႔ဘူးတာ။
ေက်ာင္းမွာ ၉တန္းတုန္းက ပန္းခ်ီသင္ေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း စာသင္ခ်ိန္ေတြဖဲ့ဖဲ့ယူသြားတာ ဘာမွကိုမက်န္ဘူး ပန္းခ်ီသင္ခ်ိန္က။

တကယ္ေတာ့ အတတ္ပညာတစ္ခုကို စနစ္တက်နဲ႔ သင္ယူသင့္တယ္ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့မသိပါဘူး။ ဆရာကဒါေရးဆိုေရးေပါ့။ ခဲတံကိုေထာင္လိုက္ လဲလိုက္နဲ႔တိုင္းလိုက္ စာရြက္ေပၚမွာမွတ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးကိုယူပီးေတာ့ တုိင္းေရးရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထြက္လာတဲ့ပံုက တလြဲ။ ႀကီးလိုက္ ေသးလိုက္။ ျပန္တိုင္းလိုက္ ျပန္ေရးလိုက္ပဲေပါ့။ အေျခခံပန္းခ်ီဆိုတာက သင္ဖူးတဲ့သူတိုင္းသိပါတယ္ ေအာက္ေျခမ်ဥ္းကို အရင္ေရး။ ၿပီးရင္ အျမင့္မ်ဥ္းထည့္။ ေရးမယ့္အရာ၀တၴဳရဲ႕ အျမင့္ေတြကိုတိုင္း။ ၿပီးရင္ အက်ယ္ကိုတိုင္း။ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြဆက္ရင္ ပံုေပၚလာတာေပါ့။ အခုေျပာေနတာလြယ္တာ။ စေရးတုန္းကဆို ပံုကအခ်ိဳးကမမွန္။ အေ၀းကေနတိုင္းေရးေတာ့ စာရြက္ထဲမွာ ေသးေသးေလးဘဲေပၚ။ တကယ္ကို အခက္ေတြ႔ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိပါဘူး။ တိုင္းဆိုတိုင္း ေရးဆိုေရးဘဲ။ ေနာက္ပိုင္း ထဲထဲ၀င္၀င္ဆက္လုပ္ျဖစ္မွ ဘာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ေလ့က်င့္ရလည္းဆိုတာ နားလည္လာတယ္။

ေရးရတာ အဆင္မေျပတိုင္း ဆရာေက်ာ္ကို ေရးျပပါဦးဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္မွန္းမသိပါဘူး။ အခုတေရးေရးနဲ႔ေပၚလာတာက ဆရာေက်ာ္ေရးျပခဲ့တာက အေျခခံသင္ရိုးအတိုင္းဘဲ ေအာက္ေျခမ်ဥ္း၊ အျမင့္မ်ဥ္း၊ အရာ၀တၴဳရဲ႕အျမင့္ေတြရွာ၊ အက်ယ္မ်ဥ္းေတြရွာ ရွာထားတဲ့အမွတ္ေတြကိုဆက္။ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေမးေမး ဒီအဆင့္အတိုင္းေရးျပခဲ့တာကို အခုထိ အမွတ္ရမိတယ္။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ရေပမယ့္ အဲ့ဒီအဆင့္ေတြကို ထပ္ခါတလဲလဲ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ေက်းဇူးက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ျပန္ေလ့က်င့္တဲ့အခါ အဆင့္မေက်ာ္မိေတာ့ဘူး။ ဒီအဆင့္အတိုင္းကိုအတိအက် ေလ့က်င့္မိေတာ့တာေပါ့။ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြရဲ႕တန္ဖိုး၊ တည္ေနရာေတြရဲ႕တန္ဖိုးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ေလ့က်င့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဒါေတြက အရမ္းကိုအေရးႀကီးမွန္းမသိခဲ့ဘူး။

Posted by: ေအာင္စည္သူလႈွိင္

ပန္းခ်ီအႏုပညာ Application ေလးပါ

ပန္းခ်ီအႏုပညာ ၀ါသနာပါသူမ်ားအတြက္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလို႔ရတဲ့ လင့္ေလးေတြကို စုစည္းၿပီး အသံုးျပဳရလြယ္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတာပါ။

Download link 1
https://www.dropbox.com/s/vydezcyh5adpx9e/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AE%E1%80%A1%E1%82%8F%E1%80%AF%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%AC.apk

Download link 2
http://www.mediafire.com/download/m767b6ribarhddb/ပန္းခ်ီအႏုပညာ.apk

Download Link3
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.saimgmg.visualart

ေနေဇာ္၏ "ေရာင္စံုဖေယာင္းမ်ားႏွင့္ ေနေဇာ္" တစ္ကိုယ္ေတာ္ ပန္းခ်ီျပပြဲ

၁၈-၁-၂၀၁၄ ရက္ေန႔တြင္ သီရိပန္းခ်ီျပခန္း(မႏၱေလး) မွာ ျပသမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာစိတ္၀င္စားသူမည္သူမဆို သြားေရာက္ၾကည့္ရႈ႕ႏိုင္ပါေၾကာင္းသတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ဗ်ာ။

ပန္းခ်ီေအာင္ျမတ္ေဌးရဲ႕ပန္းခ်ီႏွင့္အႏုပညာအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ျခင္း(၁)

ပန္းခ်ီအႏုပညာအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ျခင္း......

ျမိဳ႕ျပလူမႈနဲ႕ ေခတ္ျပိဳင္အႏုပညာရဲ႕`ေနရာ´...ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ လိႈင္းသစ္(စာေပအႏုပညာ)မဂၢဇင္း ၾသဂုတ္လမွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးပါ။ အႏုပညာေ၀ဖန္ေရးဆိုတဲ့အခန္းမွာထည့္ထားေပမယ့္...ကၽြန္ေတာ္ရည္ရြယ္တာကေတာ့ အႏုပညာေရးရာေဆြးေႏြးခ်က္(သို႕) ေၾကညာစာတမ္းတစ္ခုပါ...ေ၀ဖန္ဖို႕ေတာ့မဟုတ္ပါ။... ငါသိထားတာေတြနဲ႕ မကိုက္ညီရင္ ငါ့ေ၀ဖန္တာပဲလို႕အထင္ရွိသူေတြကိုေတာ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္.....။ တကယ္ေတာ့.....ပန္းခ်ီေရးတာကိုေ၀ဖန္တာမဟုတ္၊
ပန္းခ်ီအေရာင္း၀ယ္ကိုလည္းေ၀ဖန္တာမဟုတ္၊ ၾကိဳက္လို႕သိမ္းထားခ်င္သူေတြကိုလည္း ဘာမွမေျပာလို.....။ အႏုပညာဖန္တီးေနသူေတြအားလံုးမွာ တူညီတဲ့ ဘံုအာသီသရွိပါတယ္.... ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတဲ့ တကယ့္ဆိုလိုခ်က္ကို ရႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ား.....။

(၁)
အႏုပညာဟာ တန္ဖိုးအဆင့္အတန္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိတဲ့အရာတစ္ခုပါ..အဲဒီလိုပဲ ပန္းခ်ီဆိုတာကိုလည္း ေရွးကထဲက အဆင့္တန္းတန္ဖိုးတစ္ခု အသိမွတ္ျပဳလက္ခံခဲ့ၾကပီးသားပါ..သမိုင္းအဆက္ဆက္မွာ ေခတ္ကာလအေျခအေနအလိုက္ ဘာသာေရးေဖာ္က်ဳးမႈ၊ လက္မႈပညာရပ္တစ္ခုအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ခံစားမႈေဖၚထုတ္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀ါဒျဖန္႕ေၾကာ္ျငာထိုးျခင္းဆန္ဆန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊
မိမိတို႕ေရေျမႏွင့္ဟန္ပန္အမူယာလူေနမႈေတြကို ေဖာ္က်ဴးေရးျခယ္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၊ တန္းဖိုးထားလက္ခံၾကေသာ ျမတ္ႏိုးသူအခ်ိဳတို႕စုေစာင္းစရာ၊ ခံစားစရာသမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ဥာဏ္ပညာ အေတြးေခၚကြန္႕ျမဴးရာအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖတ္သန္းေပၚေပါက္ယင္း ေနရာမ်ား တန္းဖိုးမ်ား ကြဲျပားမ်ားျပားခဲ့ၾကျပီးျဖစ္ပါတယ္။  ဒီလိုပဲ တေနရာတစ္ဆင့္ဆင့္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ရွင္သန္ယင္း၊
ပရိုဖက္ရွင္နယ္ (ကြ်မ္းက်င္သူအတတ္ပညာရွင္)အျဖစ္ရပ္တည္ေနႏိုင္သူေတြလည္း သူတို႕ဘ၀သူတို႕ေရြးခ်ယ္ၾကတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြလို႕ပဲဆိုရမွာပါပဲ။.... သို႕ေပမယ့္...

ဒီကေန႕ ပန္းခ်ီပညာကို ယခင္အဆက္ဆက္ လက္ခံစြဲျမဲသိရွိနားလည္ခဲ့ၾကတဲ့ သတ္မွတ္ေနရာ၊ အဆင့္တန္းတစ္ခုခုကို (အမ်ိဳးမ်ိဴးေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္)ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕၊ ခ်ဲ႕ထြင္ႏိုင္ဖို႕သို႕မဟုတ္ ယဥ္ေက်းမႈ စံႏႈန္းအသစ္မ်ား ထြန္းကားဖို႕ ေခတ္အေျခေနအရ ျဖစ္လာပါျပီ၊ လိုလဲလိုအပ္လာျပီထင္ပါတယ္....ဒီလိုၾကံေဆာင္ၾကရာမွာ.. ယခင္ရွိျပီးစံႏႈန္းမ်ား သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကို ေသြဖီၾကရတာေတြရွိ
သလို အေျခခံ တူညီေနတာေတြကိုလက္ခံရတာေတြရွိပါတယ္။... ဒီေနရာမွာ (ပန္းခ်ီေရးျခင္းအပါအ၀င္) အႏုပညာဖန္တီးမႈ ဆိုတဲ့ အသံုးႏႈန္းဟာ အေတာ္ကို ေယဘူယ်ဆန္ပါလာတယ္... ဘယ္ေလာက္ဆန္လဲဆိုရင္ ဘုရားပြဲမွာ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ အႏုပညာပေဒသာကပြဲ ဆိုျပီးေတာင္ အႏုပညာ ဆိုတာေလးပါမွ လူေတြႏွစ္ျခိဳက္ၾကပံုပါပဲ။ ေနာက္ပီး အႏုပညာကို ေခတ္အေျခေနလိုအပ္ခ်က္အရ ေပၚပင္ႏိုင္ငံေရး လူမႈေရး စသည္ေတြမွာ တံဆိပ္အခြဲမ်ားတပ္ျပီးလည္းလုပ္လာၾကပါတယ္။ ဒီအထဲ (အႏုပညာဆိုတာ
အနာျပင္ညဳေပါ့ဗ်ာဆိုပီး ေနာက္ေျပာင္ေနဆဲလူေတြလဲ ရွိေနေသး) ဒီေတာ့ အမ်ားလိုဒီစကားလံုးကိုပဲ သံုးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြဲကြဲျပားျပားျဖစ္ဖို႕တိတိက်က် ဆိုလိုခ်က္လိုလာပါလိမ့္မယ္...။

ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ ပန္းခ်ီဆရာေတြပန္းခ်ီကို လံုးလံုးေက်ာခိုင္းတယ္လို႕ဆိုတာမ်ိဳးဥပမာေပးရရင္... သူတို႔ဟာ စကားလံုးပိမွာစိုးတာပါပဲ...ပန္းခ်ီလို႕ဆိုတာနဲ႕ပံုဆြဲပညာ၊ အဆင္အျပင္၊ အလွအပ၊ ..လို႕စသည္..အရင္လက္ခံၾကပီးသားေရွးရိုးစည္းမ်ဥ္းအေျခခံစံႏႈန္းေတြေနာက္
လိုက္ရေတာ့မွာပဲ ဆိုတာဖန္တီးသူေရာ ၾကည့္သူပါ နားလည္ေနၾကတယ္... ဒါေၾကာင့္ စကားလံုးေရာ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြပါ ပယ္လိုက္ၾကပံုပါပဲ.. (မုန္းလို႕...မခ်စ္လို႕ မဟုတ္ရပါဘူး...)သံေသာဇဥ္အမွ်င္ကိုျဖတ္လိုက္တာမ်ိဳးပဲဆိုရမလား...ဘုရင့္ေနာင္ ေဖါင္ဖ်က္တယ္လို႕ပဲ
ဆိုရမလား ပါပဲ....။ (ညိွေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ကိုမျဖတ္ပဲ ေနာက္ထပ္ခရီးလမ္း ဆက္လို႕ရႏိုင္မွာမဟုတ္လို႕လို႕ ထင္ပါတယ္)ဒီေတာ့ ပယ္မဲ့ပယ္ အားလံုးပယ္လိုက္ၾကပံုပါပဲ.. ဒါမွန္တယ္လို႕တစ္ဖက္သတ္မေျပာလိုပါဘူး..သူဟာသူကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္တဲ့နည္းတစ္ခုေပါ့...
ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ဥပမာေကာင္းေတြမ်ားစြာရွိလို႕ပါပဲ...ဆက္ပီးေျပာျပပါမယ္္။  ဒီေတာ့ကာ... အႏုပညာတစ္ခုခုဖန္တီးသူဟာ အေႏွာင္ဖြဲ႕ေတြ စည္းမ်ဥ္းေတြ ၀ါဒေတြကိုမုန္းပါတယ္....ဒါအားလံုးတူတဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါပဲ.. မတူတာက ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။
ေနာက္ပီး ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခုေအာက္၊ ေစခိုင္းခ်က္တစ္ခုခုေအာက္၊ သူမ်ားေနာက္မီးဆြဲလိုမ်ိဳး နာမည္ၾကီးသူေနာက္၊ မ်က္ႏွာၾကီးသူေနာက္ အမ်ားအထင္ၾကီးေစတဲ့ ဘယ္လိုေအာက္ေတြမွာမွမေနခ်င္သူေတြပါ.....(ဌာနဆိုင္ရာ၀န္ထမ္းေတြကေတာ့ ခြ်င္းခ်က္ေပါ့ေလ တာ၀န္ဆိုေတာ့) ဒီေတာ့.. အရင္ဘယ္သူေရးသြားတဲ့ဟန္... အရင္ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပန္းခ်ီဟန္လိုမ်ိဳး၊ စသျဖင့္လည္း မတူခ်င္သူေတြပါ။ (တူခ်င္သူေတြကေတာ့...ခၽြင္းခ်က္ဟုမွတ္ပါေလ)
... ဒီေတာ့ ေမးခြန္းမ်ားစြာျဖစ္လာပါတယ္...ဘယ္လိုမတူတာမ်ိဳးလဲ...။
ဒီေလာက္ထိ ဖတ္ပီးရင္ က်ေနာ့္ဆိုလိုခ်က္နဲ႕ ရည္ညႊန္းခ်က္ကို သိေလာက္ပီထင္ပါတယ္.... ဒါဆိုဆက္ေျပာၾကရေအာင္ပါ.....

(၂)ေခါင္းမာၾကသူမ်ား..။
တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက လွ်ာေပၚျမက္ေပါက္ တို႕မေၾကာက္ဆိုပီး...အႏုပညာကိုျမတ္ႏိုးလိုက္ၾကပံုကို ပိုပိုကဲကဲေျပာၾကဖူးတယ္...ေခတ္ျပိဳင္အႏုပညာေတြကို လုပ္ဖို႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေခါင္းမာႏိုင္ၾကပါတယ္..ဘယ္လိုမ်ားမာသလဲဆိုရင္ ဥပမာ..စုတ္တံနဲ႕ ေဆးေတြေက်ာခိုင္းလိုက္ပီဆိုတဲ့ေနာက္..ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္အိမ္ေလးကိုေတာင္ ေဆးမသုတ္ပဲ အဂၤေတေျပာင္ အတိုင္းေနသလိုေပါ့ဗ်ာ...။ ဒီထက္မာသူေတြလဲရွိေသးတယ္ဗ်ိဳ..။ လူတကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ိဳေပကိုး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေခါင္းမာၾကပံုေတြမ်ား
ေတာ့ ေလွနံဒါးထစ္သလိုပဲ.. ပန္ခ်ီဆိုတဲ့အႏုပညာ ေတြက စိတ္ကိုႏူးညံ့ၾကည္ႏူးမႈေပးဖို႕ သန္တရသေပးဖို႕တဲ့ ၾကမ္းတမ္းတာေတြ...ေအာ္ဟစ္ ရံု႕ရင္းတဲ့ ထိတ္လန္႕စရာေတြက အႏုပညာမဟုတ္ဖူး ဆိုပဲ..တစ္သတ္မွတ္တာ...ဒါမွဒါဗ်...။ မွန္ပါတယ္ ကိုယ္ယူခ်င္သလိုယူဆေပါ့ေလ...။ အျပစ္ရယ္ဆိုဖို႕မရွိေပါင္.။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုလူေတြေျခခ်င္းလိမ္ၾကတဲ့ျပပြဲျပိဳင္ပြဲေတြဆို ေခတ္ျပီဳင္ဆိုတာ လိွဳင္ေနေအာင္ၾကားရပါတယ္...။ ဒီေတာ့ မိုးက်ေရႊကိုယ္ ေ၀ဖန္ေရးဆရာဆန္ဆန္ေတြ၊ စိတ္အား
သန္သူပရိသတ္ေတြကလည္း လိုက္ပီး ျပိဳင္ၾကရတာေပါ့....။ အမွန္ေတာ့ အႏုပညာဆိုတာမ်ိဳးက ဘယ္လိုဟာျဖစ္ျဖစ္ ၾကားကျဖတ္တက္လို႕မွ မရတာ..။ မဟုတ္ဘူးလို႕ျငင္းခ်င္သူရွိရင္ေျပာပါဗ်ာ..။ ဒါေပမယ့္ ျဖတ္တက္လာတာမ်ိဳး ၾကားျဖတ္၀င္ေရာက္လာတာမ်ိဳးေတြကလည္း ထံုးစံပါ....ဒါသဘာ၀ပဲ..က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ေခတ္နဲ႕သမိုင္းကိုေျပာတာပါ....။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့...သူမ်ားတကာ ေခတ္ျပိဳင္ဆိုပီးလုပ္ၾကသူေတြ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ဘ၀အဆက္ဆက္ရွိပါတယ္..။ ကိုယ္စီးတဲ့ျမင္း
ကိုေတာ့ ဘယ္လိုအေကာင္ဆိုတာသိသင့္ပါတယ္..သူမ်ားပါးစပ္ဖ်ားမွာ လမ္းဆံုးရတာမ်ိဳးလဲျဖစ္သင့္တာမဟုတ္၊ အႏုပညာရွင္က ကိုယ္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ၾကတာပါ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွမွီခို ေနခ်င္သူေတြလဲမဟုတ္ပါ...။ ကိုယ္ဘ၀ကိုေတာ့ကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ၾကေပမယ့္...ဘယ္သူမွ ကိုယ့္လက္ရာကို ကိုယ္မတည္းျဖတ္ဖူး အမွတ္ေပးၾကတာမဟုတ္ဘူးရယ္...ဒါေပမယ့္ ေခတ္ကသူ႕အလိုတိုင္းေတာင္းဆိုတာပါ...က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာေတြ ရႈပ္ကုန္ပီထင္ပါတယ္...ဒီလိုပါ..။

(၃)အႏုပညာဟာ ပထမေနရာ။
အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႕က အႏုပညာဆိုတာ ဘ၀က မလွေပမယ့္ သူ႕အႏုပညာကလွတယ္ဆိုပီးေရွးရိုးစြဲလာၾကတာ...ဒါေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ထဲ ပန္းခ်ီဆရာဆို အရင္က စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ပံုအျမဲလုပ္ရသတဲ့....။ ဒီေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ အႏုပညာဟာ လူ႕အသိုင္း၀ိုင္းျပင္ပကလိုဟာ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္ေလ...။ (သရုပ္ေဖၚ၊ ပိုစတာ ဆိုင္းဘုတ္ပန္းခ်ီေတြကေတာ့ ခြ်င္းခ်က္ေပါ့ေလ.) ။ ဒါရိုက္တာ ဦးထြန္းေ၀လားမသိ ရိုက္တဲ့ကားမွာေတာင္ စိတဇေဆးရံုရိုက္ကြင္းအတြက္ မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာေတြကို
အရူးသရုပ္ေဆာင္မ်ားအျဖစ္ အကူညီေတာင္းခဲ့တယ္ဆိုပါတယ္..။ ဒါဟာ ပန္းခ်ီဆရာေတြကို အမ်ားသိၾကတဲ့ပံုရိပ္ပါပဲ...။ လူေတြက ပန္းခ်ီနဲ႕ အႏုပညာေတြကို ပညာတစ္ခုအေနနဲ႕သတ္မွတ္ၾကပီး ေရျမင့္မွၾကာတင့္တယ္ဆိုသလို ခ်မ္းသာမွ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွ ၾကည္ႏုးစရာ အလွဆင္စရာတစ္ခုလို႕သာမွတ္ခဲ့ၾကတာပါ...။ ျပတင္းေပါက္ဆိုဒ္နဲ႕တိုင္းပီး ခ်ိတ္ဖို႕ပန္းခ်ီကား၀ယ္တာမ်ိဳးေတာင္ၾကားဖူးတယ္...ဒီေတာ့ အႏုပညာဟာ ဒုတိယေနရာေရာက္မေနေပးဘူးလား...ထမင္းစားဖို႕ကအရင္ေလ...
ေနာက္မွ အလွပကလာတာ မ်ားၾကတာပါပဲတဲ့ဲ...။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ အိမ္မွမရွိပဲ ပန္ခ်ီကားခ်ိတ္ခ်င္လို႕က ျဖစ္မွမျဖစ္တာ..ၾကမ္းျပင္ပံုပီးထပ္ထားရင္ေတာ့ ရသေပါ့ေလ...။  ဒီေတာ့ ဗမာျပည္က ဘယ္ေဘာက္ပဲ ဘိလပ္ျပန္ဆရာၾကီးရွိရွိ...ဘယ္ေလာက္ပဲ ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားပါတယ္ဆိုဆို...ဒီေန႕မွာ ျမင္တဲ့အတိုင္းပါပဲခင္ဗ်ာ....။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆိုရင္..အသစ္ထြင္တာေတြ ၾကည့္ခ်င္ရင္ တျခားသြား...ဒီအတိုင္း မေျပာင္းလဲႏွစ္ရွည္လမ်ား အရွိကိုအရွိအတိုင္းထားတာေတြၾကည့္
ခ်င္ရင္ ဗမာျပည္သာလာေပေတာ့ ပါပဲ....(အမ်ားအားျဖင့္ေျပာပါတယ္)။ က်ေနာ္ ေရွးေဟာင္းအေမြႏွစ္ေတြ... လက္မႈပညာေလးေတြ၊ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေရာင္းတဲ့ ပံုကားခ်ပ္ေလးေတြကိုခ်စ္ပါတယ္ ဒါကတစ္ျခားပါ...။ က်ေနာ္တို႕ ရည္ရြယ္တာက အႏုပညာဟာ ပထမေနရာပါ... ခ်ိတ္ဖို႕အေဆာက္ဦးပီးမွ စဥ္းစားခံရတဲ့ ေနရာမဟုတ္ မေဆာက္ခင္ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မယ့္ေနရာမ်ိဳးပါ... စီမံခ်က္စေရးတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးကေနရာပါ..ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ဆိုေလတယ္လို႕ထင္မွထင္ေရာ.....အဲလိုပါ။
ဒါေၾကာင့္လဲ ေခါင္းမာတဲ့အေၾကာင္းေျပာရတာပါ...(က်ေနာ္ေတာ့ မမာႏိုင္ေသးဘူးရယ္)။  ဒီေနရာမွာ အမ်ားလက္ခံတာပဲလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့သေဘာေပါ့ခင္ဗ်ာ...။ လက္မႈကြ်မ္းက်င္တာဟာလည္း မက္ေမာစရာေပကိုး...။ က်ေနာ္ဆိုခ်င္တာက...အႏုပညာႏြယ္ေသာ ဖန္တီးမႈေတြဟာ ႏိုင္ငံဖြင့္ျဖိဳးလာမွတင့္တယ္ရမယ့္ေနရာမဟုတ္.. အႏုပညာအားျဖင့္ဖြံ႕ျဖိဳးမႈၾကံေဆာင္ၾကဖို႕ပါ.... ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႕ ေစာဒကတတ္ခ်င္သူမ်ား သူမ်ားတကာလုပ္ေနၾကပံုမ်ား ဥပမာရႈႏိုင္စရာေတြ
အပံုၾကီးပါခင္ဗ်ာ... အရင္ကေတာ့ နားမလည္တာေတြပဲ... မရိုးမသားပံုပ်က္ပန္းပ်က္ေတြပဲ... စိတ္ရႈပ္စရာေတြပဲ..စသျဖင့္ မ်က္ႏွာလြဲခဲ့ၾကေပမင့္...ဒီကေန႕မွာေတာ့ ဒါေတြကိုေက်ာ္လာပီး... ဘာေတြကဘယ္လိုဆိုတာ နားမလည္နားလည္ေအာင္...မသိသိေအာင္..မျမင္ျမင္ေအာင္ ရွင္းျပေျပာဆိုေဆြးေႏြးျငင္းခုန္....အလုပ္ရံုထိပါေခၚေဆာင္စမ္းသပ္ႏိုင္ေနၾကပါဘီ...။ စမ္းသပ္...လို႕ သံုးႏႈန္းတာကို သတိထားမိၾကေစခ်င္ပါတယ္.. ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အလုပ္ျဖစ္မႈမျဖစ္မႈနဲ႕... လူအမ်ားကို
ရိုက္ခတ္ႏိုင္မႈ မရိုက္ခတ္ႏိုင္မႈဟာ ဒီေန႕ ေခတ္ျပိဳင္အႏုပညာေတြမွာ...အေသအခ်ာမေျပာႏိုင္လို႕ပါ.... တုန္႕ျပန္မႈေတြဟာ အေရးၾကီးပါတယ္...လမ္းရိုးၾကီးအတိုင္းမဟုတ္လို႕ စြန္႕စားရတာမ်ိဳးဆန္ဆန္ပါပဲ။


(၄)ေရွးရိုးပန္းခ်ီ။
က်ေေနာ္တို႕ႏိုင္ငံက သူမ်ားႏိုင္ငံေတြအတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ ေရွးရိုးပန္းခ်ီရွိပါတယ္....နံရံပန္းခ်ီ၊ ပရပိုက္၊ ပ်ဥ္ျပား ကင္းဗတ္...စသျဖင့္ ဇာတကေတြ၊ မင္းၾကိဳက္စိုးၾကိုဳက္ေခတ္ေတြကစလို႕၊ ကြ်န္ဘ၀ေရာက္ေတာ့ အားလံုးထံုစံအတိုင္း သူတို႕နည္းေတြ၀င္လာတယ္.... ဗမာေတြ သင္ယူတယ္ ေရးဆြဲတယ္.... (သမိုင္းအတိက်ေတြသိခ်င္ရွာဖတ္ပါ အကုန္ရွိပါတယ္)...။ အဖက္ဖက္ပညာေရး လူမႈေရးမွာ အဂၤလိပ္ဟန္ေတြ သင္ရိုးေတြ ျဖစ္ကုန္ရင္း ပန္းခ်ီကေတာ့ တျခားဟာေတြလိုမဟုတ္ ....ကြ်န္ျဖစ္တာပင္ခပ္ေကာင္း
ေကာင္းပါ...ဘာလို႕ဒီလိုေျပာရလဲဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြေရာ တကသိုလ္ဆိုတာမွာပါ သူတို႕ဟာေတြ(ယူရိုဖီးယန္း နည္း) ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးသင္ေနၾကဆဲမို႕ပါ...ဒါေတာ့ထား...ကမဘာသံုးျဖစ္ေနလို႕ပဲဆိုဆို...အမွန္ေတာ့ ဒီမွာ တကသိုလ္အဆင့္ဆိုပီး သင္တဲ့နည္းစနစ္ေတြ
ဟာ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့အေျခခံမူလတန္းေလာက္တင္ပီးၾကတာရယ္ပါ ..ဒီေတာ့ သူတို႕တကသိုလ္မွာဘာေတြသင္ ဘာေတြ လုပ္လဲလို႕ေမးရင္ အနီးနားက ႏိုင္ငံျခားျပန္မာစတာတန္းတတ္ခဲ့သူေတြသာေမးၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ... နည္းပညာကတျခား ထိုး
ထြင္းမႈကတစ္ျခားပါ၊ တိုတိုေျပာရရင္ မူလသင္ခဲ့သမ်ေတြ ျပန္ဖ်က္ရတာပဲလို႕ဆိုသူလည္းရွိတယ္....သင္တဲ့ကိစေတြ ဘာမွမယ္မယ္ရရလုပ္ရတာမရွိေတာ့ပဲ... ကိုယ္ပိုင္ ရွာေဖြစူးစမ္း ေဖာ္ထုတ္ တီထြင္ ထိုးေဖာက္ဖို႕ စတင္စမ္းသပ္ ရာေနရာပါ၊ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႕
ေသာ ကမဘာၾကီးဆီကို၀င္ဖို႕ ျပင္ဆင္ရာ... ကိုယ္႕ရပ္တည္ရာကို တည္ေဆာက္ရာ၊ လူအမ်ားေရွ႕ဆက္ေနထိုင္အသက္ရွင္မႈမွာ ဆန္းသစ္စရာ...ေနရာပါ....ဒီထက္ပိုတာေတြလဲရွိဦးမွာပါ..ေသခ်ာပါတယ္..ဒီေတာ့ကာ..တကသိုလ္ေတြကထြက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ ေရွ႕ကေနဦးေဆာင္ပီးေခတ္ကို ပံုေဖာ္ၾက
တာပါ...တာ၀န္ၾကီးၾကီးေတြယူၾကရတယ္.. ဘယ္လိုယူၾကသလဲဆိုတာဆက္ေျပာပါဦးမယ္....ေနာက္ ေခတ္ေဟာင္းေရွးရိုးစြဲေတြကိုလဲ ဒီလူေတြပဲ တာ၀န္ယူ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတာပါပဲ...ဒီမွာေတာ့...က်ေနာ္တို႕ၾကားဖူးေနက်..လက္ဆင့္ကမ္းအႏုပညာအေမြကို ထမ္းေဆာင္ေရး...ဆိုတဲ့ ဦးတည္ခ်က္ကေနစျပီး က်ေနာ္တို႕ဦးေႏွာက္ေထာင္က်ခဲ့ၾကရတာပါ...ဦးတည္ခ်က္ေကာင္းေပမယ့္ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း နားလည္မႈမရွင္းလင္းခဲ့ေတာ့.. အရင္ကလုပ္ခဲ့သလိုလိုမွမလုပ္ရင္ ေက်ာင္းပဲထုတ္ခံရေတာ့
မလိုလိုပဲ...(အႏုပညာေက်ာင္းထြက္ေတြသိပါတယ္).။ လမ္းရိုးဆိုရာမွာ...အရင္ကသိခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္ကျပပြဲပံုစံေတြကိုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့....ပန္ခ်ီဆရာက ျဖစ္ျဖစ္ စပြန္ဆာလုပ္သူကျဖစ္ျဖစ္၊ ၀ါသနာတူသူေတြ စုျပီး ျပခန္းငွားလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊  ျပခန္းပိုင္ရွင္ေတြကလည္း လစဥ္အထူး
အစီစဥ္ဆိုပီး ျဖစ္ျဖစ္ ပန္းခ်ီျပပြဲဆိုတာေတြလုပ္ၾကတယ္..၊ ဖိတ္စာေတြေ၀တယ္...ပထမဆံုးေန႕မွာ တေနကုန္ဧည့္သည္ေတြ(၀ယ္မယ့္သူအပါအ၀င္)ကိုေစာင့္ရတယ္... သတင္းေထာက္ေတြေစာင့္ရတယ္..ပန္းခ်ီဆရာေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဟန္ ကိုယ့္စတိုင္ ကိုယ္အၾကိဳက္
အတိုင္း ေရးဆြဲၾကတယ္...သိပ္ပီတိျဖစ္စရာအခ်ိန္ပါ...။ ေနာက္လမ္းရိုး တစ္ခုက ျမန္မာျပည္က ျပတိုက္ဆိုတာကေတာ့ အေဟာင္းေတြစုစည္းရာ...ဖြင့္ကထဲက ခုထိဒီအတိုင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္အစီစဥ္သစ္ဆိုတာေလးမ်ား ခုထိမၾကားဖူးပါ..။ ေနာက္ လူအမ်ားနဲ႕တိုက္ရိုက္ထိေတြ႕ႏိုင္တဲ့ စာနယ္ဇင္းေတြက
တစ္ဆင့္ေဖၚျပခြင့္ရတဲ့ သရုပ္ေဖၚပန္းခ်ီ...စတဲ့..ဒီလို လမ္းေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႕ရတယ္.....။ ပန္းခ်ီဆရာေတြ ဒီ့အျပင္ ဘာလုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႕လဲ...ဒီေလာက္တင္ အေတာ္မ်ားျပားေနျပီလို႕ထင္စရာပါ....။
ဒါေပမယ့္ အခုဒီပံုစံေတြနဲ႕မဟုတ္ပဲ အျခားပံုစံေတြကို စမ္းသပ္လာၾကတယ္...ဘယ္လိုေတြလဲ...ဘာေတြထူးေနသလဲ...။

(၅)နားမလည္မႈအစ။
အရင္ကေတာ့ ပန္းခ်ီပံုတစ္ခုဟာ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ရွင္းခနဲသိနားလည္ႏိုင္တယ္...ေခတ္ေတြေၾကာင့္ပဲဆိုဆို အႏုပညာရွင္ေတြတီထြင္ေျပာင္းလဲၾကလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္...အရင္လိုမဟုတ္ပဲ တစ္ခုခုေသာ လွိဳ႕၀ွက္ခ်က္၊ ဆိုလိုခ်က္၊ ေရးနည္းေတြတစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ေျပာင္းလာတာနဲ႕အမွ်၊ သာမာန္လူထုကို ေက်ာခိုင္းစျပဳလာၾကတယ္ဆိုရမွာပါပဲ... သို႕ေပမယ့္ အလံုးစံုေျပာင္းလဲျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တစစသာေျပာင္းလာတာမို႕ ၾကည့္သူေတြအေနနဲ႕ ကိုယ္စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္လာႏိုင္ၾကတယ္..။
နားလည္လက္ခံဆဲ ပန္းခ်ီကိုေက်ာခိုင္းပီး အရိုင္းပန္းခ်ီ ပံုသဏာန္ေတြ စတင္ခ်ိဳးျဖတ္ေရးဆြဲၾကတဲ့ ၁၉၀၅ ခုႏွစ္ေလာက္ကေန.....ျဒပ္မဲ့ပန္းခ်ီေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့  ၁၉၅၀ ခုႏွစ္အလြန္ နဲ႕ စိတ္ကူး အယူအဆသစ္ (၁၉၇၀ ၀န္းက်င္) ကိုဖန္တီးတဲ့ ယခုထိ
မရပ္နားေတာ့ပဲ တစ္ရွိန္ထိုးေျပာင္းလဲမႈေတြသာ ျမင္ၾကရပါေတာ့တယ္....။(ႏိုင္ငံျခားပန္းခ်ီဆရာအမည္ေတြေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး)။ (ဒီေနရာမွာ...သိခ်င္သူမ်ားအဖို႕...အရိုင္းပန္းခ်ီ ..ျဒပ္မဲ့...စိတ္ကူးအယူအဆအဓိက စတဲ့ စကားလံုးမ်ားကို တီးမိေခါက္မိ မရွိေသး
ရင္ေတာ့ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္အသိေပးပါရေစခင္ဗ်ာ..)။ တစ္ခ်ိဳ႕ တပ္ဆင္မႈေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္.. ဗီဒီယိုေတြ သံုးတယ္..ကြန္ျပဴတာသံုးတယ္...ျပင္ပကအသံုးေဆာင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ယူငင္သံုးစြဲပီးျပသၾကတယ္... ပန္းခ်ီသမိုင္းက စခဲ့တဲ့အတိုင္းအႏုပညာရွင္က သိျမင္၊ ခံစားရရွိ လာတဲ့ ေစ့ေဆာ္မႈကို ပံုေဖာ္တာပါပဲ....၊ အခုလဲ ဘယ္လို ေခတ္ေပၚ အရာေတြပဲ သံုးသံုး ဒီအတိုင္း သိျမင္၊ ခံစားရရွိတဲ့စိတ္ကူးကိုဖန္တီးတာပါပဲ...ဘာကြာလို႕လဲ..ဘာမွမကြာဘူးရယ္......။ အဲ...ကြာတာကဘာလဲ
ဆိုေတာ့..... ေခတ္ေပၚစက္အသစ္တစ္ခုကို ယူဇာမီႏူရယ္ (အသံုးျပဳအညႊန္း)ေသခ်ာမဖတ္ႏိုင္ရင္ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳလို႕မရေတာ့သလို.....၊ နည္းပညာ အျပင္အဆင္၊ စိတ္ကူးအခ်ိတ္အဆက္နဲ႕ စီစဥ္ဖန္တီးထားတာတစ္ခုကိုလည္း...ဒီလို ယူဇာမီႏူရယ္မသိႏိုင္ပဲ မကၽြမ္း၀င္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....။ ဒီထက္ဆိုးတာကေတာ့ ....အေနာက္တိုင္းက ဒါဒါလႈပ္ရွားမႈေတြ အာရွထိျပန္႕လာျခင္းရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈလို႕ဆိုႏိုင္တဲ့... အသင့္ျပဳလုပ္ျပီး...စက္ရံုထုတ္ အသံုးေဆာင္ေတြကို အျမင္အေနနဲ႕
ယူငွင္သံုးစြဲပီး အေတြးေခၚ္နဲ႕ အယူဆအသစ္တစ္ခုကိုသာ ခ်ျပေျပာဆိုတဲ့ အႏုပညာမ်ိဳးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားျမင္ၾကရတယ္... အမ်ားအားျဖင့္ လူနဲစုရဲ႕ လက္ခံမႈပဲရွိတာပါ..။

အႏုပညာရွင္ေတြဟာ မသိလို႕ သံသယရွိတာကို ရွင္းလင္းျပခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးသိပ္မရွိခဲ့ၾကဘူးလို႕ထင္ပါတယ္.. ဒီေတာ့ ျပသူနဲ႕ ၾကည့္သူဆက္သြယ္မႈမွာ လမ္းေၾကာင္းေတြလြဲလာတာပါပဲ။ ဒါကို အႏုပညာရွင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂရုမထားတဲ့အျပင္ နားမလည္ေအာင္တင္ျပျခင္းကလည္း အႏုပညာေျမာက္ျခင္းပဲ၊
ၾကည့္သူက လိုက္မမီပါဘူးဗ်ာလို႕ အားနာနာနဲ႕ေျပာတာေတာင္ (ငါကျမင့္ေနလို႕ေနမွာလို႕) က်ိတ္ေက်နပ္ေနခဲ့ၾကတာရွိတယ္ထင္ပါတယ္....။ ဒီေတာ့ စိတ္ခ်င္းသိေနသူ အႏုပညာရွင္အခ်င္းခ်င္းေတြေလာက္သာနာလည္မႈေပးၾကေပမယ့္၊ အျခားဘယ္သူမွမပါလာၾကတာခုထိပါပဲ။ ဒီထဲ ..တစ္ခါက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာျပတာေလးမွတ္မိေသးတယ္.... ပန္းခ်ီေက်ာင္းဆင္းပြဲတစ္ခုေရာက္သြားတယ္.... ျပဖို႕ျပင္ဆင္ေနၾကခ်ိန္တဲ့.... အဲဒီမွာ ခံုတစ္ခုေပၚ သံေခ်ာင္းေကာက္ေကာက္ၾကီး
ေထာင္ထားတာေလးတစ္ခုေတြ႕တယ္...သူက...ဟာ လန္လွခ်ည္လား ေမာ္ဒန္ထင္တယ္လို႕ ဆိုတုန္း...ေနာက္ကေန နဲနဲဖယ္ပါ..နဲနဲဖယ္ပါဦး ဆိုျပီး၊ ပံုတူပန္းပုရုပ္ေခါင္းပိုင္းၾကီးလာစြပ္ခ်လိုက္သတဲ့။....ဟာဟင္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့....
ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ပါျပီ။  အခုလဲ ေခတ္ျပိဳင္လိုဆိုၾကေပမယ့္ အမ်ားအျမင္မွာ အီလည္လည္ၾကီးရွိေနဆဲပါ....။ ဒီေတာ့...ေခတ္ေရွ႕ေျပးတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕အႏုပညာရွင္ေတြကေတာ့ လက္ခံပံ့ပိုးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာပြဲေတြကိုသာ အာရံုစူးစိုက္ထားႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခေနျဖစ္လာ
ရပါတယ္...။ ျပည္တြင္းပြဲမရွိေတာ့သေလာက္နဲပါးလာၾကရတယ္...။ ေနရာစံုကေန စိတ္ကူးရွာ...ျမန္မာျပည္မွာ လူမသိသူမသိအၾကမ္းထည္နမူနာေလးလုပ္...အေခ်ာထည္ တစ္ကယ့္လက္ရာကိုေတာ့ အကုန္က်ခံ ဖိတ္ေခၚကူညီတဲ့ႏိုင္ငံျခားမွာ ျပဳလုပ္တပ္ဆင္
သြားျပၾကရေတာ့တယ္...။ ကဲ ဒီေတာ့ ဘယ္ေလာက္စိတ္ကူးေကာင္းတယ္ဆိုဆို... ဒါဦးေႏွာက္ယိုစီးျခင္းပဲ၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ေက်ာက္မ်က္ရိုင္းတံုးေတြ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ အေရာင္ေတာက္ၾကတာပဲ။ ဒီမွာ ေလာက္ေလာက္လားလားၾကည့္ရႈခံစားႏိုင္ဖို႕ ျဖစ္မလာပဲရွိေတာ့တာေပါ့....လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အႏုပညာရွင္ေတြဘက္က ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း....ေရာင္းခ်လို႕မရႏိုင္တဲ့ အႏုပညာေတြကို ပံပိုးမႈမပါပဲ ျပသႏိုင္ဖို႕ဆိုတာလဲ လြယ္တဲ့အေျခေနတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး...စာ၀တ္ေနေရးကလည္းရွိေသးမို႕လား။
တျခားႏိုင္ငံေတြလို... ႏိုင္ငံေတာ္အဖြဲ႕စည္းေတြ၊ ေဖာင္ေဒးရွင္းေတြက အသိရွိရွိ၊ ပံ့ပိုးလာဖို႕ေတာ့ ေနာင္အနာဂါတ္မွာပဲ ေမွ်ာ္လင့္ၾကရမွာပါ..။

(၆)အစြဲအလမ္းမ်ား။
လူတစ္ကိုယ္စိတ္တစ္မ်ိဳးမို႕လား.... ဒီေတာ့ သူ႕အစြဲလမ္းနဲ႕သူေပါ့..... က်ေနာ္ ပန္းခ်ီစသင္ေတာ့ `ေရေဆးမွာ ေဟာဒီအစိမ္းေလးကို ငါနဲ႕ငါ့ဆရာႏွစ္ေယာက္ပဲ ႏိုင္ေအာင္ေရးႏိုင္သကြ´ လို႕ သင္တာနဲ႕ စေတြ႕ပါတယ္...။ ဒီလိုပဲ ပန္းခ်ီေက်ာင္း၊ အႏုပညာတကသိုယ္ ခုႏွစ္ႏွစ္လံုး...ေလွနံဒါးထစ္ ဒါမွဒါပဲသင္ရတာမ်ားခဲ့တယ္(သင္တဲ့ဆရာမ်ားကို မေ၀ဖန္ပါ... သင္ရိုးစနစ္ကိုသာေျပာလိုတာပါ)၊ သူ႕အခ်ိန္နဲ႕သူေတာ့ သင့္ေတာ္ပါတယ္၊(က်ေနာ္က ပန္းပု ဆိုေတာ့ ဒါးထစ္ရတာနီးေတာ့နီးစပ္ပါတယ္ေလ..:)။
အစြဲလမ္းဟာ အေတာ္ေဖ်ာက္ရခက္တဲ့အရာပါ....ကမာေပၚမွာရွိတဲ့ သက္ရွိအကုန္လံုးဟာ အစြဲလမ္းၾကီးၾကတာပါပဲ.....။ အဲဒီထဲ အႏုပညာသမားဟာ အစြဲလမ္းအၾကီးတကာ့အၾကီးဆံုးလို႕ ထင္တာပါပဲ...။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အစြဲလမ္းေတာ္ရံုမၾကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ အႏုပညာရွင္
မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္လို႕ပါပဲ....။ သူမ်ားထက္ စြဲလမ္းလို႕ သူမ်ားမျမင္တာ သူမ်ားမလုပ္တာ၊ သူမ်ားမေတြးတာ ျမင္ႏိုင္လုပ္ႏိုင္တာမို႕လား။ ေနာက္ ေတာ္ရံုအတၾကီးတာမဟုတ္ပဲ စြဲစြဲလမ္းလမ္းၾကီးတတ္တာမ်ိဳးလို႕ထင္ပါတယ္....။ တစ္ခ်ိဳ႕က ငါ့စတိုင္ ငါ့ဟန္ရယ္လို႕
စြဲတယ္....တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူသိလာတဲ့ ကိုယ့္ အေၾကာင္းရာေလးကိုစြဲတယ္....။ စြဲတယ္ဆိုတာ ျမဲတယ္လို႕လဲ ေျပာလို႕ရႏိုင္တာပါပဲ၊ ျမဲေတာ့ မွတ္မိေစတယ္၊ မွတ္မိေတာ့ ပရိသတ္(သို႕) ၀ယ္ခ်င္သူမွတ္မိလာမယ္။ ဒီေတာ့  တကယ္ၾကိဳက္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စြဲခ်င္ရင္ေတာ့ စြဲႏိုင္ပါတယ္။ စြဲလမ္းပါ။ မက္ေမာတြယ္တာပါ...ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက စိတ္ဖြင့္မထားတဲ့ စြဲလမ္းျခင္းဟာ မကၽြတ္လြတ္ႏိုင္တဲ့ ေလွာင္အိမ္တစ္ခုဆိုတာ အမွန္ပဲ....။

(၇)ေမးခြန္းအသစ္မ်ား။
ျမန္မာပန္းခ်ီသမိုင္းစာအုပ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစံုစံုစိစိမဖတ္ဘူးပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မီခဲ့သေလာက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးသေလာက္အေျခေနကေနခုထိ မွန္းၾကည့္ရင္ ပါးပါးေတာ့ျမင္ႏိုင္ပါတယ္...က်ေနာ္ပါးပါးပဲျမင္ခ်င္ပါတယ္..ထူထူျမင္ရဖို႕ မလုပ္ေတာ့ဘူး...ဘာလို႕လဲဆို
သိပ္ကိုမ်ားလို႕ပါ....က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ေနာင္ေတာ္ ညီေတာ္ ပန္းခ်ီသမားေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္မညံ့ခဲ့ၾကပါဘူး ညိမ္ညိမ္မေနခဲ့ၾကပါဘူး..ဒါေတာ့ေသခ်ာတယ္..။ ေလးစားစရာလူေတြ မ်ားမွမ်ားပါ...။ ဒါေပမယ့္ ခုထိမေအာင္ျမင္ေသးတာက ျမိဳ႕ျပလူထုကိုကိုယ္စားမျပဳႏိုင္ေသးတာပါ...လူနဲစုနဲ႕ ေပၚပင္လိုက္သူေတြၾကား ဗ်ာမ်ားရဆဲမို႕ပါ...။ အထက္ကဆိုခဲ့တဲ့ ေရွးရိုးအျမင္ေတြနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ ဒီတိုင္းသာဆက္သြားေနမွာပါ...ဒီေတာ့ဘာျဖစ္လဲဆို ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး.. ေခတ္ကိုအလ်ားလိုက္သာျဖတ္ရေနရမွာပါ....။ ဒီေနရာမွာ...
အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႕ ျပခန္းေတြကို ဘယ္လိုမွ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုလိုျခင္းမရွိပါ....။ ေရးဆြဲသူလဲ ပီတိနဲ႕ေက်နပ္၊ ေရာင္းသူလဲျမတ္ေနၾကတာ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိပါ....။ ဒီေတာ့ ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲဆိုရင္...သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြကဘာေၾကာင့္မ်ား အရူးထပီး ေခတ္ျပိဳင္ဆိုတာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ၊ ေရာင္းမရတဲ့ဟာေတြက ဘယ္လိုမ်ား ေကာင္းေနလို႕တုန္း၊ က်ေနာ့္ထက္ သိသူေတြအေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေပမယ့္ မေျပာျဖစ္ၾကတဲ့၊ မေျပာလိုၾကတဲ့..စကားေတြ ေမးခြန္းေတြ....ရွိေနမွာပါ...ဘာေတြလဲ။ လူအလာ
နည္းေလ့ရွိတဲ့ ျပတိုက္ေတြက မလာခ်င္လာခ်င္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ၊ လာေတာ့ ဘယ္လိုျပသ ဧည့္ခံၾကသလဲ၊ ဒါဟာျပတိုက္ပိုက္ဆံရဖို႕တစ္ခုထဲလား၊ ဒါေတာင္မလာႏိုင္ၾကေသးတဲ့လူေတြအတြက္ သူတို႕ရွိရာ ေနရာေတြထိ လိုက္လံ ဆြဲေဆာင္ဖို႕
ဘယ္လို ၾကီဳးစားေနၾကျပန္သလဲ၊ ဘာေၾကာင့္အရင္သိပီးသားပန္းခ်ီေတြဆိုတာနဲ႕ လားလားမွမအပ္စပ္တာေတြ ရွာရွာေဖြေဖြလုပ္ေနၾကသလဲ....၊ ျပခန္းေတြဆီမလာလို႕ ရပ္ကြက္ထဲထိ လိုက္လံမိတ္ဆက္ေပးေနတာဘာေၾကာင့္လဲ...၊ ဒီေန႕ေခတ္မွာအသစ္ဆန္းပစည္းဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားကဟာမွဆိုတာ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနၾကရသလဲ၊ သူတို႕အရူးထသမွ်ေတြ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ကေရာ သက္ဆိုင္ရာျမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကပါေထာက္ပံ့အားေပးေနၾကတာလဲ...၊ အႏုပညာပဲလုပ္ခ်င္ပီး ေရွ႕မထြက္
လိုတဲ့သူေတြကို ဘယ္လိုပံ့ပိုးၾကသလဲ...၊ မထင္မရွားျမိဳ႕ရြာရပ္ကြက္ေလးေတြကေန ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားေအာင္ ဘာေတြသံုးပီးလုပ္ေနၾကသလဲ..ကဲ ျဖည္းျဖည္းဆက္လက္ေလ့လာရင္း သေဘာေပါက္လာပါလိမ့္မယ္....။

(၈)ျမင္ဖူးမွယံုခ်င္ဖြယ္။
ပန္းခ်ီအႏုပညာအေၾကာင္းေတြက ဘယ္သူက ဘယ္လို စကားလံုးအၾကီးၾကီးေတြ၊ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာစကားလံုးေတြ လိွဳင္လိွဳင္သံုးေနေပမယ့္ လူအမ်ားစုက ကိုယ္အထြာနဲ႕ကိုယ္သာ နားလည္ လက္ခံၾကတာရယ္....။ ဒီေနရာမွာ နားလည္နဲ႕ လက္ခံဆိုတာ ကြဲျပန္ပါေသးတယ္.... လက္ခံေပမယ့္ နားမလည္တာ နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္ လက္မခံခ်င္တာေတြရွိေနပါတယ္....။ ဒီေတာ့ မ်က္စိနဲ႕တပ္အပ္ျမင္ရပါမွ တန္းခနဲသိႏိုင္တာမ်ိဳးနဲ႕ ျမင္ေနရတာကို သိေအာင္ထပ္ၾကိဳးစားရတာေတြရွိ
လာပါတယ္....။ ဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ဒီေန႕အႏုပညာလမ္းေၾကာင္းေတြ မ်ားလာသလို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္အေတြ႕အၾကံဳက သိပ္အေရးၾကီးလာပါတယ္.....၊ ေခတ္ျပိဳင္ဆိုေပမယ့္ လူအမ်ားက အားမေပးၾကေတာ့ အားေပးေလာက္စရာလည္း လက္ရာေကာင္းေကာင္းေတြကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕မျပႏိုင္ဆိုေတာ့.....ဆက္လက္ဖြင့္ျဖိဳးမႈမွာ ေႏွာင့္ေႏွးေနတယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံၾကည့္ခြင့္ၾကံဳတဲ့ ျပပြဲအခ်ိဳ႕က အင္စေတာ္ေလးရွင္းလို၊ ဗီဒီယိုအတ္လို ဟာေတြက ရွင္းရွင္းေျပာရရင္အမ်ားအားျဖင့္
အျမင္အရ ထူးျခားလွပ အံ့ၾသစရာမ်ိဳးမရွိ၊ အေတြးေခၚအရလည္း ဒီေလာက္ၾကီး နက္နက္နဲနဲအခ်ိတ္ဆက္မိမိအေတြးကမပါ၊ ပါျပန္ေတာ့လဲ ၾကည့္သူဆီကိုခပ္ရွင္းရွင္းမေရာက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေ၀ဖန္တာၾကားဖူးသလို.... အၾကမ္းထည္ျပယုဂ္ေတြ သိပ္မ်ားတယ္ဆိုတာလို...
အႏုပညာ အသိ အတတ္ ေလ့လာ စူးစမ္းမႈနဲ႕ပညာရပ္ပိုင္းေဖာ္ထုတ္မႈအားနည္းေသာ လက္ရွိႏို္င္ငံ ပညာေရးအေျခေနအရ...။ ဒီေတာ့ ... ဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာ အရုးေခ်းပန္းေတြ၊ ေပါက္တတ္ကရေတြ၊ ေလွ်ာက္လက္ကျမင္းတာေတြရယ္လို႕ ထုတ္မေျပာေသာ္လည္း အမ်ားကဆိုလာၾကတာမဆန္း...။ အနည္းငယ္ေသာ လက္ရာေကာင္း စိတ္ကူးေကာင္းလက္ရာရွင္ေတြ ရွိခဲ့ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ အေျခေနအရ နည္းပါးလာခဲ့ျပီ။

(၉)အရသာခံစားမႈ အျဖဴအမဲ မကြဲျပားျခင္း။
ပန္းခ်ီႏွင့္ႏြယ္ေသာ ဖန္တီးမႈမ်ားသာမက အျခား ဂီတ သဘင္ ကဗ်ာ စသည့္အႏုပညာအလုပ္တို႕တြင္ အရသာခံစားမႈႏွင့္ အတတ္ပညာ နည္းစံနစ္အလုပ္တို႕ ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနတယ္လို႕ ယူဆပါတယ္.... အႏုပညာဟာ ဘယ္လိုနယ္ပယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္ခုၾကားမွာ ျပဳလုပ္ၾကရတာပါ.... အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ အတတ္ပညာတစ္ခုအျဖစ္ စတင္ၾကတာမ်ားပါတယ္...ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဆိုလိုခ်က္က နည္းပညာပိုင္းက တစ္ဖက္ အႏုပညာပိုင္းက တစ္ဖက္လို႕ထင္ပါတယ္...သို႕ေပမယ့္
က်ေနာ္တို႕ လက္ရွိရင္ဆိုင္ေနၾကရတာေတြက...အႏုပညာေတြအေပၚမွာအမ်ားအားျဖင့္နားလည္လက္ခံပံုမွာ...လက္မႈအတတ္နဲ႕ အႏုပညာဆိုတာကို မကြဲဘူး၊ ႏုႏုညံ့ညံ့ေလးလုပ္ရတာေတြကို အႏုပညာလို႕ထင္ေနသူေတြလည္းရွိေသး၊(စကားလံုးေနာက္ခိုလိုက္ရင္း)၊ အေလ့အက်င့္ကၽြမ္းက်င္မႈ(စေကးလ္ဖူး)နဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ အရသာကိုမကြဲျပားပါဘူး၊ နည္းစနစ္တက်ျပဳလုပ္ျခင္းနဲ႕ ခံစားမႈစိတ္အလိုကို ကြဲျပားႏိႈင္းယွဥ္မေတြးမိဘူး။ ဒီေတာ့ ဆိုင္းဘုတ္ေရးတာ လဲပန္းခ်ီ၊ ကားနံပါတ္လဲပန္းခ်ီ၊
ဘုန္းၾကီးပ်ံ မဏပ္ စပ္ပန္းခ်ီလည္း ပန္းခ်ီပဲ...ေရာေရာေႏွာေႏွာျဖစ္လာပါတယ္....။ ဒီထက္ဆိုးတာက.... လမ္းေဘး ျပိဳလဲေနတဲ့ တံတားေလးက အင္စေတာ္ေလးရွင္းလိုပဲ ခံစားမိတယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ ကိုးရိုကားယား၀တ္ထားတဲ့ ယဥ္ယဥ္ေလးရုးေနတဲ့လူရဲ႕ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကိုလည္း ပါေဖာမင့္လုပ္ေနသလို ၾကည့္ရတာမိုက္တယ္.....လို႕ဆိုတာမ်ိဳး၊ စံုလို႕ပါပဲ.... ေျဖရတာ ခြတီးခြက်ေတြပါ....။ အဲလို...မကြဲမျပားေတြ တယ္မ်ားမွမ်ားပါပဲ...။ အေၾကာင္းနဲ႕အက်ိဳးနဲ႕ ေရေရလည္လည္ ကြဲကြဲျပားျပား
ဖန္တီးဖို႕ လက္ခံႏိုင္ဖို႕ အမ်ားၾကီးလိုလာပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ...တစ္ခ်ိဳ႕ အရမ္းႏုညံ့ခံစားလြယ္ျပီး အရာရာျမင္သမွ်ကို အႏုပညာဆန္စြာ အလွအပအျဖစ္ခံစားတတ္တာမ်ိဳးကေတာ့ သီးျခားပါ၊ သူ႕တကိုယ္ေရ ပုဂလသာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီခံစားမႈမွာ သူ႕မေနာစိတ္ကေလး ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာေလာက္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ အႏုပညာအားျဖင့္ လက္ေတြ႕က်ေသာ၊ စမ္းသပ္ရွာေဖြမႈပါေသာ၊ ပါ၀င္လႈပ္ရွားႏိုင္ေသာ အေျခခံက်က် လူ႕ဘ၀ဆီကို အသံုးခ်အႏုပညာ
အျဖစ္ မေရာက္လာႏိုင္ပါဘူး၊ သီးသန္႕ စိတ္ကူးယဥ္မႈတစ္ခုသာျဖစ္္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္ေရစိတ္ကူးယဥ္မႈ ေက်နပ္မႈကို ကိုယ္သာနားလည္ေက်နပ္ေနျပီး အမ်ားကိုခ်ျပေနသမွ် ဒီလို အျဖဴအမဲက ကြဲျပားလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေ၀းသထက္ေ၀းလာစရာပဲ
ရွိပါတယ္...။ ဒီေတာ့ အရသာခံစားမႈ ဆိုတာကို ကြဲကြဲျပားျပားပိုမိုနားလည္သင့္ျပီလို႕ထင္ပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိတ္ေဆြ ဆရာတစ္ေယာက္ေျပာသလို အရသာခံစားမႈ မ်ိဳးသုန္းျခင္း ....ဆိုတဲ့ကပ္ဆိုးေတာ့မျဖစ္ေစလိုပါ။

(၁၀)အရိုးဆံုးသည္အဆန္းဆံုးမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့.....
ယခင္က ဘယ္ေနရာဘယ္အေၾကာင္းရာမွာျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆန္းသစ္ဖို႕ ေတြးၾကၾကံဆၾက ထြင္ၾကတဲ့အခါ ေနာက္ဆံုးအေျဖမေပၚေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က၀င္ျပီး....အရိုးဆံုးေလးသာလုပ္စမ္းဘာ ဒါဟာ အျမဲဆန္းသစ္ေနမွာပဲလို႕ဆိုျပီး မဆန္းၾကယ္ေသာ မရႈပ္ေထြးေသာ... ဒါ့အျပင္ ဘာမွလည္း
မယ္မယ္ရရ စိတ္ကူးေကာင္းမပါတတ္ေသာ အရာတစ္ခုထြက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆရာဦးခင္ေမာင္ဘဏ္ ေျပာသြားဖူးတာေလး ဒက္ဒက္ထိမွန္ေနတာ အေတာ္မ်ားမ်ားပဲဆိုတာေတြ႕လာတယ္.....။ ဆရာဦးခင္ေမာင္ဘဏ္ သိမီခဲ့တာက ေခတ္သစ္ပန္းခ်ီလို႕ေျပာၾကတဲ့...ျဒပ္မဲ့လို႕လဲေခၚတဲ့၊ တစ္ခ်ိဳ႕
စိတဇပန္းခ်ီလို႕လဲေခၚဖူးတဲ့ အက္ဘ္စရက္ အိတ္စ္ပရက္ရွင္ ေခတ္ပါ...ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ၾကိဳေတြးတတ္သူေတြက သိတယ္ ဒီလမ္းဟာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ ဘယ္လိုေရွ႕ကိုဆက္ႏိုင္မလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ရပ္မေနေတာ့တဲ့
လမ္းကိုး...(ဆရာဦးခင္ေမာင္ဘဏ္ ေျပာခဲ့တာေတြ သီးျခားေဆြးေႏြးပါမယ္) ။ နည္းေတြ စည္းေတြ အကဲဒမစ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေတာ္လွန္ခဲ့ပီးမွေတာ့....အဆံုးပန္းတိုင္ကိုလည္း ေရေရရာရာသတ္မွတ္မထားေတာ့တာမ်ိဳး....။ ဒီေတာ့ အဆန္းဆိုတာ တကယ္ဆန္းေနတာမ်ိဳးပါ.... ရိုးရိုးေလးကို ရိုးဂုဏ္ရွိတယ္ဆိုပီး ေနႏိုင္ေပမယ့္
ဆန္းတာနဲ႕ယွဥ္ရင္ ဘာမွမေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြာျခားခဲ့ျပီ။ ဆန္းတယ္ဆိုရာမွာ....တစ္ခ်ိဳ႕ အသိေခါက္ခက္ သူေတြက ၾကမ္းတမ္းတာေတြ၊ ရုန္းရင္းတာေတြ ။ မရိုးမသားေတြ၊ ကူလီကူမာေတြ စသည္ျဖင့္ ကဲ့ရဲ႕ရင္း၊ မ်က္ႏွာလြဲတတ္ၾကပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္တာ ခုသိလာၾကပါျပီ၊
ေနာက္လာမယ့္ ေခတ္ကာလေတြဟာ.... ဒီလိုမဆီမဆိုင္ေတြကို ျပန္ျပန္ရွင္းျပေနရမယ့္ အခ်ိန္ေတြမဟုတ္ေလာက္ေတာ့ဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ဟာ တလြဲ အစြဲမကင္းမႈနဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးေနစရာမလိုေတာ့ပဲ.... အလွအပဆင္ယင္မႈ ေစ်းကြက္ဆီကိုသြားတဲ့ ပန္းခ်ီ ပန္းပုစတဲ့ အႏုပညာအလုပ္ေတြနဲ႕
တီထြင္ဆန္းသစ္မႈ ေခတ္ေရွ႕ေဆာင္ ႏိုင္ငံဂုဏ္ျဒပ္ ဥာဏ္ပညာတြန္းအားဟု ဆိုၾကေသာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးအႏုပညာမ်ားနဲ႕ ကြဲျပားျခားနားလာမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အလွအပဆင္ယင္မႈ ေစ်းကြက္ေရာက္ ကၽြန္းက်င္လက္မႈအႏုပညာေတြက သူ႕ေနရာသူ အတိုင္းတာအလိုက္ ေရာက္ရွိျပီး၊ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈ �

တီထြင္ဆန္းသစ္မႈ အႏုပညာေတြကလည္း
သူ႕အတိုင္းတာအလိုက္ သူ႕ေနရာမွာေရာက္ရွိေနမွာပါ့.... ဒီေတာ့ အားလံုးအေနနဲ႕ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈ ကိုယ့္ျပဌာန္းခ်က္အတိုင္း ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ဖို႕ပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္မွာ စိတ္ ဘယ္ႏွကိုယ္ခြဲႏိုင္မလဲ.... ႏွခုသံုးခု တြဲလုပ္ရင္း ေနထိုင္ရွင္သန္ေနၾကရမွာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိပါတယ္.....ဒါေပမယ့္
တရားရွာသလို ...စိတ္မျပတ္သားသေရြ႕ ေပၚပင္ လူစည္ရာေနာက္ လိုက္ေနသေရြ႕....တစ္ခုခုပိုင္ႏိုင္ရရွိဖို႕ ေ၀းေနဦးမွာပါ.....။ အျမန္ဆံုး မိမိတို႕ ကိုယ္ပိုင္မ်ား ရရွိႏိုင္ၾကပါေစ။
ေအာင္ျမတ္ေဌး(ဆက္ရန္)
၂၀၁၃၊ ဇြန္လ

မႏၲေလးကုိ ရန္ကုန္လုိ ေရြ႕ေစခ်င္သူ ပန္းခ်ီေနေဇာ္

                                                                              ၁၉၈၃၊ စက္တင္ဘာ ၁၄ရက္ေန႔မွာ အဖ ဦးေဖသန္း၊ အမိေဒၚခင္အုန္းတုိ႔က သူ႔ကုိမႏၲေလးၿမိဳ႕ မွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။သူ႔အေဖက အထက္ျမန္မာျပည္ လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားတစ္ဦးျဖစ္ေပမယ့္ သူက အေဖနဲ႔မတူခဲ့ဘူး။ သူ႔အဘိုး Commercial Art ပန္းခ်ီဆရာႀကီးဦးဘရင္လုိပဲ ပန္းခ်ီေရးဆြဲဖုိ႔သာ ငယ္စဥ္ကတည္းက စိတ္အားထက္သန္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္စိတ္အားထက္သန္ခဲ့သလဲဆုိရင္ . . .

'      ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က မီးပ်က္လည္းပဲ၊ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းထြန္းၿပီး ညစဥ္ညတုိင္း ပံုေရး ဆြဲေလ့ရွိတယ္၊ အဲဒါကို အေမက အၿမဲပဲ အမွတ္တရေျပာတတ္တယ္'လုိ႔ ပန္းခ်ီေနေဇာ္က သူ႔ရဲ႕ငယ္ဘဝေကာက္ေၾကာင္းကုိ စတင္ေျပာျပ ခဲ့တယ္။

သူ႔အဘိုးက သူ ငယ္ငယ္ကတည္းက အနီးကပ္ ျမင္ေတြ႕ရင္းႏွီးလာသူမို႔ သူ႔ရဲ႕ပန္းခ်ီေရးဟန္ေတြက သူ႔အဘိုး ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဘရင္ဆီက ကူးလူးလာ တာျဖစ္မွာပဲလုိ႔ ကြၽန္မက ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္မိေပ မယ့္ သူ႔အေျဖစကားေၾကာင့္ ကြၽန္မအံ့အားသင့္သြားတယ္။ 

 
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တကယ္ႀကိဳက္တဲ့ ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီး ဦးေပၚဦးသက္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တယ္၊ ဆရာေပၚဦးသက္က ကြၽန္ေတာ့္ဦးေလး ပန္းခ်ီ ညႊန္႔ေဝသစ္ဆီ လာတတ္တယ္ဗ်။ အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဆရာေပၚဦးသက္ရဲ႕ စကားေျပာဟန္၊ ပန္းခ်ီေရးဟန္၊ သူ႔ရဲ႕ဘဝေနထိုင္မႈ ဟန္ပန္ကို အနီးကပ္ေတြ႕ လုိက္ရေတာ့တာပဲ။ အဲဒါကြၽန္ေတာ္ ၁ဝႏွစ္သား အရြယ္ ကေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ခုလုိေရးဆြဲေနတဲ့ ပန္းခ်ီဟန္ေတြ၊ အေရာင္ေတြ၊ ပန္းခ်ီကား ဖြဲ႕စည္းပံုေတြက ဆရာေပၚဦးသက္ ဆီက ကူးလူးလာ ခဲ့တာ၊ အခုလုိ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ဆရာ ေပၚဦးသက္ကုိ ငယ္ဘဝကတည္းက မျဖစ္မေနေတြ႕ ရွိလုိက္တယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ရဲ႕ ေရးဟန္၊ ကားဖြဲ႕စည္းမႈ၊ အေရာင္ေတြကုိ သိပ္ကုိႏွစ္သက္ခဲ့တာ၊ အဘိုးေရးတာေတြကုိ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႕မိေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း ကေတာ့ ကေလးဆုိေတာ့၊ သိပ္ၿပီးတန္ဖုိးမထားတတ္ခဲ့ဘူး၊ ခုက်မွ ႏွေျမာမိတယ္၊ အဘိုးက မင္းဟုိလုိေရး၊ ဒီလုိဆြဲလုိ႔ေတာ့ မသင္ခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ငယ္ေသးေတာ့ ဒီေလာက္ မရူးသြပ္ခဲ့ဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ၁ဝႏွစ္သားအရြယ္ ေလာက္ ႐ူးစျပဳခ်ိန္မွာ ဆရာေပၚဦးသက္ကုိ အာ႐ံုထဲ ၿငိသြားတာ' ပန္းခ်ီကုိ ၿငိတြယ္႐ူးသြပ္သြားခဲ့သလုိ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ပန္းခ်ီေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ ကလြဲၿပီး တျခားဘာမွမရွိခဲ့ဘူး။ အရင္က ယဥ္ေက်းမႈတကၠသုိလ္၊ အခု 'အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈနွင့္အႏုပညာ တကၠသုိလ္'လို႔ေခၚတြင္တဲ့ ေက်ာင္းမွာ ၂ဝဝ၁ ခုႏွစ္က စတက္ခဲ့ၿပီး ၂ဝဝ၅ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တယ္။ ၄ႏွစ္တက္ၿပီး ဘီေအပန္းခ်ီဘြဲ႕ကုိသူပုိင္ဆုိင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဒီပလုိမာ ဆက္တက္ၿပီး ၂ဝဝ၆မွာ ဘြဲ႕လြန္ ဒီပလုိမာ(ပန္းခ်ီ)ရခဲ့တယ္လုိ႔ သိရတယ္။

'ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အိမ္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က မေဝႏွင္းခုိင္တုိးက ရန္ကုန္ပန္းခ်ီေက်ာင္းတက္ၿပီး ျပန္လာတယ္၊ သူက သူေရးထားတဲ့ ပံုေတြျပတယ္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဗ်။

ဒီမွာပဲ ငါေရးေနတာေတြ ဘာမွမဟုတ္ေသးပါလားလုိ႔ သိလာတယ္၊ စနစ္တက် သင္ယူဖုိ႔လည္း လုိေသး တယ္လုိ႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္၊ အဘိုးကလည္း သူ႔အေမြကို ဆက္ခံသူျဖစ္ေစခ်င္ ပံုရတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တျခား ဘယ္တကၠသုိလ္မွ မတက္ ေတာ့ဘဲ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ပဲ ပန္းခ်ီေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ အခုအခ်ိန္ထိ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းဆင္းခဲ့တဲ့ မႏၲေလး ယဥ္ေက်းမႈ တကၠသုိလ္မွာပဲ နည္းျပဆရာဘဝနဲ႔ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္း အႏုပညာေလာကထဲကုိေျခစံုပစ္ဝင္ လုိက္ေတာ့တယ္'


အႏုပညာေလာကထဲကုိ ေျခစံုပစ္ဝင္လုိက္သူ၊ သူဟာ အခုအခ်ိန္မွာ မႏၲေလးက ယဥ္ေက်းမႈေက်ာင္းမွာ နည္းျပဆရာတစ္ေယာက္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိ အေျခခံကစလုိ႔  ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ ပန္းခ်ီပညာေတြထိ အဆင့္ဆင့္ နည္းပညာေတြ ျဖန္႔ေဝလက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့သူ ဆရာမ်ားစြာကုိ သူ႔ရင္မွာ ေန႔ရက္အစဥ္အတုိင္း အမည္နာမ နဲ႔တကြ မွတ္မိသိရွိေနဆဲ။

'ကြၽန္ေတာ့္အဘုိး ဦးဘရင္ဆီက ေလ့လာခဲ့တာေတြလည္းရွိသလုိ တျခားဆရာေတြလည္း ကြၽန္ေတာ့္မွာ အမ်ားႀကီးပဲ ရွိၾကတယ္။ မႏၲေလးယဥ္ေက်းမႈတကၠသုိလ္က ဆရာဦးေဇာ္ဝင္း၊ ဦးၾကည္သိန္း၊ ဦးျမတ္ထြန္းေအာင္၊ ဦးစုိင္းေမာင္ေမာင္၊ဦးေအာင္စည္သူလိႈင္၊ဦးမင္းလြင္၊ ေဒၚျမခက္၊ ေဒၚလြင္လြင္လိႈင္ေရႊ၊ 

ေဒၚႏြယ္နီေလးဝင္းနဲ႔ ေဒၚစႏၵာဝင္းထြန္းတုိ႔ဆီကေနလည္း ေလ့လာသင္ယူခဲ့တယ္။ ကြၽန္တာ့္ဦးေလး ပန္းခ်ီၫြန္႔ေဝသစ္ဆီကလည္း သင္ယူခဲ့တယ္။ ေမာ္ဒန္ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြနဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီးေတာ့လည္း ဦးေက်ာ္မုိးသာ၊ ဦးၾကည္ဝင္း (မႏၲေလး)တုိ႔ဆီကလည္း ေလ့လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ခ်န္ထားလုိ႔မရတဲ့ ဆရာတစ္ဦးလည္း ရွိေသးတယ္။ သူကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ေလးေလးၿငိမ္းလို႔ေခၚတဲ့ ပန္းခ်ီဦးခ်စ္ၿငိမ္းပါ။ ဆရာႀကီးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ၂ဝဝ၄ ေက်ာင္းမဆင္းခင္ကစၿပီး ေတြ႕ခဲ့တာ၊ သူ႔ဆီကုိ အစဥ္တစုိက္ သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေခတ္သစ္ပန္းခ်ီရ႕ဲ အေတြးအေခၚေတြ၊ အယူအဆေတြကုိ စနစ္တက် သင္ၾကား၊ ေျပာျပခဲ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဘဝအတြက္ ေခတ္သစ္ပန္းခ်ီလမ္းေၾကာင္းထဲ

ေရာက္ေအာင္ သူက ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့တာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရ တယ္ဗ် 'သူက ျပည္တြင္းက ပန္းခ်ီဆရာေတြမွာ ဦးဘသက္၊ ဦးခင္ေမာင္(ဘဏ္)၊ ဦးေပၚဦးသက္၊ ဦးစိန္ျမင့္နဲ႔ ပန္းခ်ီ ဦးခ်စ္ၿငိမ္း(သူ႔အေခၚေလးေလးၿငိမ္း)တုိ႔ကို အားက်

 ႏွစ္သက္သူ။

ျပည္ပအႏုပညာရွင္ေတြမွာေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီ သမားႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ မားတီးစ္၊ ဗန္ဂုိး၊ ပီကာဆုိတုိ႔ကုိ ႐ူး႐ူးမူးမူးသေဘာက်တယ္လုိ႔ ေျပာျပခဲ့တယ္။ 

လူေတြကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ မီဒီယမ္ေတြ ထဲမွာေရာ သူ႔အႀကိဳက္ေတြက ဘယ္ဟာေတြလဲမသိ။

'မီဒီယမ္ေတြ အမ်ဳိမ်ဳိးအေထြေထြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ acrylic ရယ္၊ water color ရယ္၊ oil pastel ရယ္ ပိုႏွစ္သက္လို႔ ဒါေတြပဲ ခပ္မ်ားမ်ား ေရးျဖစ္တယ္။ အခု လတ္တေလာမွာ oil pastel ကို ပုိၿပီး အာရံုက်ေနတယ္၊ ပိုၿပီးေရးျဖစ္တယ္၊ စိတ္ထဲမွာ ေရးလုိက္ရင္ တျခားဟာနဲ႔မတူဘဲ ပိုၿပီးလြတ္လပ္တယ္၊ ပုိၿပီးေပ်ာ္တယ္လုိ႔ ကိုယ့္ ကိုယ္ကုိယ္ ထူးထူးျခားျခား ခံစားမိတယ္'

သူ႔ရဲ႕ပန္းခ်ီကားတခ်ဳိ႕ကို ၾကည့္တဲ့အခါ အျမင္အာ႐ံုကုိ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ သိမ္းႀကံဳးဖမ္းစားလုိက္သလုိ အရသာတစ္မ်ိဳးေပးစြမ္းႏုိင္တာကို သတိျပဳမိခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္

ေရႊတိဂံု ၊ တုိ႔ေက်ာင္း၊ ဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီလဲဆုိတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ။ ၾကည့္မိသူဘက္ကေန လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေစတဲ့ space ေနရာလြတ္ ၊ ျပင္က်ယ္ႀကီးေတြကို ကား တခ်ိဳ႕မွာ
ျမင္ရတယ္။

ဒီကားေတြကုိ သူူဘယ္လုိ စိတ္ကူးနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တာပါလိမ့္။

'တကယ္ေတာ့ အဲဒီလ space ေတြလႊတ္တာကလည္း ႐ုိး႐ုိးေလးပါ၊ ကြၽန္တာ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အသက္ ရွဴေခ်ာင္ေခ်ာင္ ေနခ်င္မိတယ္၊ ကြၽန္တာ္တုိ႔က်င္လည္ရတဲ့ လက္ရွိ ဘဝကလူေတြကိုအသက္ရွဴက်ပ္ေစတဲ့ အရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္မို႔လား။ 

အသက္ရွဴေခ်ာင္ေခ်ာင္ လည္လည္ ေနခ်င္မိတဲ့ စိတ္ခံစားမႈက ကြၽန္ေတာ္ေရးလုိက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြထဲမွာ သြားၿပီး ပံုရိပ္ထင္ကုန္ တာဗ်။ ပန္းခ်ီကားေတြမွာ ေရာင္ျပန္ဟပ္လာတယ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ၾကည့္သူကိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္လုိ ျဖစ္ေစခ်င္၊ ခံစားေစခ်င္၊ လြတ္လပ္ေစခ်င္၊ အသက္ရွဴေခ်ာင္ေစခ်င္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ရွိေသး တယ္ ေစ်းခ်ိဳတစ္ေခါက္၊ က်ဳံးေတာ္ပတ္လည္ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားပဲရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ပန္းခ်ီေရးေတာ့မယ္ဆုိရင္ sketch ေတြ အရင္ထုတ္တယ္၊ cropping လုပ္တယ္၊ ကား ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ စိတ္ႀကိဳက္ဖြဲ႕စည္းတယ္။

အေရာင္ေတြေရာ စိတ္ႀကိဳက္ဖြဲ႕စည္းၿပီးမွ ေရးဆြဲတယ္။ ဓာတ္ပံုအတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေရးဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က sketch ကုိ အားကုိးတယ္။ ဒါကလည္း ဒီဇုိင္းသမားေတြရဲ႕
အားသာခ်က္တစ္ခု ေပါ့ဗ်ာ'

ေျပာရရင္ သူက ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ ပန္းခ်ီသမားတစ္ေယာက္ပါ။ ငယ္ရြယ္ေပမယ့္ ပန္းခ်ီအရာမွာ ေနရာ တစ္ခု စုိက္စိုက္မတ္မတ္ ထူေထာင္ၿပီးခဲ့သူ။ အႏုပညာ ေလာကမွက
ဟုိဟာေကာင္းႏိုး၊ ဒီဟာဟုတ္ႏိုးနဲ႔ စမ္းတဝါးဝါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူေတြလည္း အပံုအပင္ ရွိေနတယ္ ဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ မ်က္ႏွာသစ္ပန္းခ်ီသမားႏုႏုနယ္နယ္ ေတြအတြက္ သူ
အႀကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ရဲ႕။

'တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခုအခ်ိန္ထိ ဘယ္အဆင့္မွ မေရာက္ေသးပါဘူး၊ ကုိယ္ယံုၾကည္ တာကုိပဲ တစုိက္မတ္မတ္ လုပ္ေနတဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္လုိ ဝါသနာပါသူ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမအားလံုးကို ပန္းခ်ီပညာရဲ႕ အေျခခံ သေဘာ တရားေတြ၊ ပန္းခ်ီ သီအုိရီေတြကုိ စနစ္တက်ေလ့လာပါ။ ေနာက္ၿပီး ပန္းခ်ီမွာလည္းဂီတလုိပဲ အကိုင္း၊ အရြက္၊ အခက္ေတြ အမ်ား ႀကီးပဲ။ ကုိယ္ဘာကို ယံုၾကည္တာလဲ၊ အရင္၊ ရွာေဖြရမယ္၊ သိေအာင္လုပ္ရမယ္။ ကုိယ္ဘာကို ယံုၾကည္တာလဲသိမွ ကိုယ္ယံုၾကည္တာကုိ တစိုက္ မတ္မတ္လုပ္ႏိုင္မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ယံုၾကည္တာကို ခုိင္ခိုင္မာမာနဲ႔ အစဥ္တစ္စုိက္ လုိက္ ပါလို႔ ေျပာခ်င္တာ ပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခု ဆရာႀကီး ဦးခင္ေမာင္သန္း စကားကုိ လက္ဆင့္ကမ္းရမယ္ဆုိရင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အေကာင္း ဆံုးလုပ္ပါ၊ တံျမက္လွည္းရင္ေတာင္ အေျပာင္ဆံုး လွည္းက်င္း လုိက္ပါ ဆိုတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလုိပဲ ခံယူထားတယ္ဗ်ာ'

ဘာပဲလုပ္လုပ္အေကာင္းဆံုးလုပ္၊ တံျမက္စည္း လွည္းရင္ေတာင္ အေျပာင္ဆံုးလွည္းဆုိတဲ့စကားက မွတ္သားစရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူသားအားလံုး ဒီလုိစိတ္ထားၿပီး လုပ္ေဆာင္ၾကမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ 

ေကာင္းမွာပါလိမ့္လို႔ အေတြးေတြ ဆန္႔ထြက္ေနမိတယ္။ ပုိေကာင္းတာကုိ မျမင္တတ္ေသးသေရြ႕ေတာ့ ကုိယ္လုပ္တာကိုပဲ အေကာင္းဆံုးလုိ႔ အထင္ေရာက္ ေနမွာ အေသအခ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ပုိေကာင္း တာကုိ ျမင္ ေအာင္ၾကည့္ဖုိ႔ ကြၽန္မသင္ခန္းစာရလုိက္မိတယ္။ ရန္ကုန္ နဲ႔ မႏၲေလးမွာေရာ ဘယ္ဟာ ပုိေကာင္းေနၿပီလဲ။ ရန္ကုန္ ပန္းခ်ီေလာကနဲ႔ မႏၲေလးပန္းခ်ီေလာက၊ ဘာက ပုိေကာင္းလုိ႔ ဘယ္ဟာက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ ေနၿပီလဲ သိခ်င္လာျပန္တယ္။

'မႏၲေလးပန္းခ်ီေလာကကုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့သိပ္ၿပီး

ေတာ့ေက်နပ္မႈမရွိလွဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ျပခန္းေတြ 

ေကာင္းေကာင္းမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဝယ္ယူစုေဆာင္းသူ၊
ၾကည့္ရႈသူသိပ္ကုိ နည္းပါးတယ္။ေျပာရမယ္ဆုိရင္ လႈပ္ရွားမႈေတာ္ေတာ္ေလး နည္းတယ္ (ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အပါအဝင္ေပါ့) ရန္ကုန္မွာဆုိ ျပပြဲ ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ျပခန္းေတြကလည္း ျပပြဲေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ လုပ္ၾကတယ္။ ႏွစ္ပတ္လည္ပြဲတုိ႔၊ ၿမိဳ႕ နယ္ပြဲတို႔၊ group ပြဲတုိ႔ လုပ္ၾကတယ္။ အသစ္ေတြရွိ လာတယ္၊

အၿမဲတမ္းလႈပ္ရွားေနတာဆုိေတာ့ေရွ႕ကိုေရာက္တာေပါ့ဗ်ာ။ မႏၲေလးမွာက ျပခန္းေတြ ေကာင္းေကာင္းမရွိလုိ႔ မလႈပ္ရွားႏိုင္ဘူး။ တခ်ဳိ႕ မႏၲေလး ပန္းခ်ီဆရာေတြ ကေတာ့ ရန္ကုန္ဆင္းၿပီး ျပပြဲလုပ္ၾက၊ လႈပ္ရွားၾကတာေတြ႕ရတယ္။ သူတုိ႔လည္း ေရွ႕ကို ေရာက္ သြားၾကတယ္။ တကယ္ေရာက္သြား ၾကတယ္။ ရန္ကုန္က အရာရာပုိက်ယ္ျပန္႔တယ္ေလ။ ဒီလုိမ်ဳိး မႏၲေလး ပန္းခ်ီေလာကကို ေဝဖန္မိတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွဘူးေပါ့ဗ်ာ။ မင္းက ဘာေကာင္လဲ၊ မင္းကေရာ ဘာလုပ္ ေပးႏုိင္လုိ႔လဲ ထင္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါကလည္း ကြၽန္ေတာ္ ပန္းခ်ီမ်ဳိးဆက္သစ္တစ္ဦးအေန နဲ႔ ျမင္တဲ့အတုိင္းေလး ေျပာၾကည့္လုိက္တာပါ။ ဆႏၵ အမွန္က မႏၲေလးပန္းခ်ီ ေလာကကို ဒါ့ထက္ ပိုတုိးတက္ေစခ်င္တာပါပဲ။ အဘက္ ဘက္ကေပါ့။ ပန္းခ်ီဆရာ ေတြကိုလည္း လြတ္လပ္စြာဖန္တီးခြင့္နဲ႔ အတူ၊ အားလံုးကို လက္ရွိ အေနအထားထက္ပုိ ၿပီးအဆင္ေျပေစခ်င္တယ္။ ရန္ကုန္လုိပဲ မႏၲေလး ပန္းခ်ီေလာကကိုလည္း ျပခန္းေတြ၊ အေရာင္းအဝယ္ေတြ၊ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္နဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ အသက္ဝင္လာၿပီး ရန္ကုန္လုိ ေရြ႕ေနေစခ်င္တယ္'

အားမလုိအားမရစိတ္၊ မႏၲေလးကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အတူ သူေနတဲ့မႏၲေလးကုိ ၿမိဳ႕ျပရန္ကုန္လုိ ခပ္လွလွ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သူ႔သေဘာကုိ စာနာနားလည္မိလုိက္တယ္။
မႏၲေလးဟာ ရန္ကုန္လုိ ပန္းခ်ီေရးရာလႈပ္ရွားမႈ ေတြနဲ႔ လွလွပပျဖစ္ပါေစလုိ႔ အသံတိတ္ဆုေတာင္းေပး လုိက္တယ္။ ပန္းခ်ီလႈပ္ရွားမႈအပိုင္းမွာ ရန္ကုန္ေလာက္ သိပ္မေရြ႕တဲ့
မႏၲေလး၊  အဲဒီမႏၲေလးမွာ သူကေရာ ဘယ္လုိဆက္ၿပီး စီးေမ်ာသြားမွာလဲ . . .။

' ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့ ေရးဟန္စတုိင္ကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဆက္ေရး သြားမယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္မယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာထားၿပီး လုပ္ကုိင္မယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရာင္းရသည္ျဖစ္ေစ၊ မေရာင္းရဘဲ က်န္ေနသည္ျဖစ္ေစ ကုိယ္ယံုၾကည္တာကို အစဥ္ တစုိက္ ေရးဆြဲသြားမယ္။

လြတ္လပ္သန္႔ရွင္းတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ ပန္းခ်ီကုိ အားထုတ္ဖန္တီးသြားမယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဟိတ္ဟန္ေတြထုတ္ၿပီး မျဖတ္ သန္းခ်င္ဘူး၊ ႐ုိး႐ုိးေလးပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္'

List of Art Exhibition

2004-New Generation art exhibition Kuthodaw art gallery, Mandalay.
2006-Pan Zan art exhibition Kuthodaw art gallery, Mandalay.
2006-New Generation 2 art exhibition Kuthodaw art gallery, Mandalay.
2006-Tears Color art exhibition, Lawkanat art gallery, Mandalay.
2006-Five Series art exhibition,Kuthodaw art gallery,Mandalay.
2006-Classic and Contemporary fine art show,Yadanapon art gallery,Yangon.
2006-All Myanmar art exhibition, City Hall, Mandalay.
2008-Art for Help, donation art exhibition, Panthusandar art gallery,Mandalay.
2008-Nargis donation art exhibition,Lawkanat art gallery,Yangon.
2009-Direction Three art exhibition, Mandalay.
2010-Unity art exhibition Kuthodaw art gallery, Mandalay.
2010-Kathain donation art exhibition, Sinphyudaw art gallery, Mandalay.
2010-My Friends Mandalay art exhibition, Yangon.
2011-The Seeder art exhibition, Thiriwuttsa, Mandalay.
2011-Six Senses art exhibition,Yangon
2011-Our Beloved Mandalay art exhibition, Damatharla Hall, Mandalay.
2012-Rhythm art exhibition, Sinphyudaw art gallery, Mandalay.
2013-Winner Travel art exhibition, Myanmar Ink art gallery, Yangon.
2013-Feburary Dearum art exhibition, Kuthodaw art gallery, Mandalay.

address : No.168/1, 84th Street, 32ndx 33rd st, Mandalay, Myanmar
phone : 09 43003340, e-mail:nayzawartist@gmail.com


ဂ်ဴနီယုိ